I am determined to be a teacher this year. Maraming reasons...gusto niyo bang malaman? He-he. Fine, I'll enumerate some.
1. I've done with my certificate of teaching proficiency course. Gusto kong matupad na `yung expectation sa akin ng mga tao.
2. I'd like to fulfill my dream to be a teacher...
3. I reached my goal as a writer. The prolific award is my sign to leave it (?)
4. I want a real job.
5. I want to grow up.
6. I want to inspire more people. Chos.
Actually, marami pang dahilan...personal reasons actually. But yeah, I might leave writing soon. At iyon nga ang dahilan ng post na ito. The sign...
So last Feb (I'm not so sure) nang magsimula ako na magpasa ng resume sa mga schools. Bale, 2 school lang sana ang trip ko na pagpasahan. Pero itong classmate ko na kasama ko, niyaya rin ako sa alma matter ko. Try lang naman so nagpasa rin ako...and err, ako na hindi ko naman sana bet na magturo sa alma matter ko pero ako ang siyang tinawagan sa halip na `yung classmate ko.
Okay naman. Initial interview na akalain mo nga naman ay nakapasa ako eh naka-T shirt lang ako nun! LOL. Akala ko kasi exam lang. Then tinawagan ako for demo teaching...nag-enjoy naman ako pero siyempre, I can't perfect it. It was my first time then! Pero grabeng paghahanda rin ang ginawa ko nun. The purpose is wag rin na mapahiya. I know my panel would be my former teachers. And they are nga. Nakakatuwa lang na `yung section kung saan ako nag-demo ay section ko rin noong fourth year ako.
I was happy that they invited me for final interview! So that just means that I've passed the demo teaching. `Kalain mo nga naman. Nagbunga ang paghihirap ko....
But another opportunity came....I was invited by my classmate and professor to do demo teaching and interview in public. Biglaan lang iyon. Saturday afternoon nang mangyari ang pangungulit. Monday na ang Demo at Interview. Walang problema sa Demo dahil `yun na rin naman na master Demo ko ang gagawin ko... (Though `di ko masasabi na natuwa ako sa demo ko. Medyo naasar ako sa students Grrr) but the interview. shet, feeling ko ginisa ako! Ayoko ng dumaan sa process na `yun so I wish na sana matanggap rin ako. Ha-ha! Alam ko naman kasi na hindi man sa ngayon pero sa hinaharap ay sa public rin ako babagsak. It's also a dream to serve the government. LOL. Plus the salary....and also the students in Public. Noong demo ko pa lang, nakaramdam na ako ng awa sa kanila. Sabi ko, kailangan nila ng magaling na teacher. Kailangan nila ako... (Shet napakabayani ng statement)
Pero `yun nga, torn ako sa kung ano ang dapat kong tanggapin. Bukas na ang final interview ko sa La Consolacion. Eh dba kapag final interview, madalas ay job offer na? So what if...ibigay na nila `yung job sa akin? Paano kung may chance pala ako sa public? Eh hindi pa alam ang date kung kailan ang ranking sa public.
So ito na nga iyong SIGN... Haha (Ang tagal ng before kuwento ano?) I said to myself na paghihintayin ko ang private kapag may dalawang approved MS ako bago mag-Wednesday. Pero nung Sabado, alam ko na nakuha ko na `yung sign na hinihingi ko. Paano, napa-revise `yung isa kong inaasahan na MS. Iyong isa, na-approved nung Monday...Pero ang nakakaloka....May unexpected ako na na-approve MS this Tuesday!!! So yeah, may dalawa akong approved MS...
Nabuo na `yung loob ko na papatusin ko na `yung private kapag nag-job offer eh. Pero nangyari `yung sign na hinihingi ko... Kaya Lord, ano po ba? If it's your will.. Lord, i-guide niyo ako sa nararapat. Nalito po ako bigla. Haay!
xx
Cady Lorenzana
Showing posts with label life. Show all posts
Showing posts with label life. Show all posts
Tuesday, April 5, 2016
Tuesday, January 27, 2015
Boyfriend Vs Career
Palagi kong sinasabi at hinihiling na sana... dumating na siya. Sana dumating na si The One. Sana magka-boyfriend na ako. Pero feeling ko, ako naman ang may problema.
Last year, nagparamdam sa akin ang ex bf ko... and he was like.. magkabalikan daw kami. Dahil college pa ako noon, umayaw ako. Gusto ko kasi magseryoso noong college. Charot. Basta ang sabi ko noon, hindi na muna ako mag-BF. Sapat na ang kalokohan at kalandian ko noong HS.
Then ngayon,,.. nagpaparamdam muli siya. Medyo nagulo ako. Siyempre, para sa akin, okay na. Tapos na ako ng college. Pero feeling ko, nagulo ako. Ayaw ko ng nagugulo ako. Hindi ako makapagsulat.
Nag-iisip ako kagabi. Iniisip ko siya. Okay naman, natuwa naman ako. Sa halip nga na magtrabaho ako, in-entertain ko siya. Ang kulit niya kasi! At siguro nga...a part of me ay gusto ko rin naman na magka-BF na.
Di ko alam kung may nararamdaman pa ako sa kanya. Ewan ko, pero ang feeling ko, kaya ko lang naman talaga siya ine-entertain ay dahil gusto ko na magka-BF. Haha! Okay rin naman kasi siya. Di siya gwapo, pero mabait naman siya. Siya rin yung tipo ng maasahan sa bahay---which is dagdag sa gusto ko para sa lalaki ngayong namumuhay bahay na lang ako palagi. Gusto ko kasi yung kunwari, may nasirang gripo. Yung marunong mag-ayos, ganyan. Di kasi ganoon si Kuya eh. Tapos ung mahilig rin sa sasakyan para kapag nasira yung kotse, alam ang gagawin. Di kagaya ni Kuya! Haha! Tapos yung family namin, medyo pareho. Galing kasi siya sa family ng pulis. And my dad and grandfather is a police. Isa pa, noong high school ako, may nanghula sa akin. Ang sabi nung manghuhula, pang-anim daw yung magiging asawa ko. Nanliligaw siya sa akin that time. Tapos pang-anim siya sa magkakapatid! Iyan ang dahilan talaga kung bakit ko siya sinagot noon. Hahaha!
So yeah, siguro iniisip niyo na di ko naman talaga siya mahal kaya naguguluhan ako. Wala rin kwenta ang post ng title ko sa una kong sinabi. Pero naisip ko lang yung mga readers ko. Kapag nababalitaan ko na may BF na sila, hindi na sila nagbabasa ng pocketbook. May umamin rin sa akin na isa kong reader na ganyan. Ang dahilan niya... nakahanap na kasi ako ng totoong prince charming ko.
Paano kung kapag nagka-boyfriend ako, mas lalo na akong nabitter? Kasi paano kung hindi niya ma-meet ang expectations ko sa love? Di na ako makakapagsulat ulit pa. Saka ang BF need pa i-pamper. Mataas ang pangarap ko. Hindi ko need ng distraction. Isa pa, my work is at home. Madali akong ma-distract. Baka mamaya, imbes na magwork ako, ang isipin ko na lang ay siya. Mapo-focus sa kanya yung isip ko. Ayaw ko ng ganoon....sa ngayon. Masaydo ko mahal ang ginagawa ko at determinado ako na makamit ang aking pangarap so.... alam niyo na kung ano ang manalo.
Tanggal pa pala sa 2015 goals ang BF. Hahaha!
And anyway... di pa naman pala niya talaga ako pine-pressure. Ang sabi niya eh gusto niya na kapag nakipagrelasyon na rin naman siya, may work na siya. Nag-aantay pa siya ng results ng board kaya malamang... matagal pa yun. Isa pa, may sinasabi siya sa akin na 5 months training. Pero sinasabihan niya ako na hintayin ko siya.
???
xx
Cady
Last year, nagparamdam sa akin ang ex bf ko... and he was like.. magkabalikan daw kami. Dahil college pa ako noon, umayaw ako. Gusto ko kasi magseryoso noong college. Charot. Basta ang sabi ko noon, hindi na muna ako mag-BF. Sapat na ang kalokohan at kalandian ko noong HS.
Then ngayon,,.. nagpaparamdam muli siya. Medyo nagulo ako. Siyempre, para sa akin, okay na. Tapos na ako ng college. Pero feeling ko, nagulo ako. Ayaw ko ng nagugulo ako. Hindi ako makapagsulat.
Nag-iisip ako kagabi. Iniisip ko siya. Okay naman, natuwa naman ako. Sa halip nga na magtrabaho ako, in-entertain ko siya. Ang kulit niya kasi! At siguro nga...a part of me ay gusto ko rin naman na magka-BF na.
Di ko alam kung may nararamdaman pa ako sa kanya. Ewan ko, pero ang feeling ko, kaya ko lang naman talaga siya ine-entertain ay dahil gusto ko na magka-BF. Haha! Okay rin naman kasi siya. Di siya gwapo, pero mabait naman siya. Siya rin yung tipo ng maasahan sa bahay---which is dagdag sa gusto ko para sa lalaki ngayong namumuhay bahay na lang ako palagi. Gusto ko kasi yung kunwari, may nasirang gripo. Yung marunong mag-ayos, ganyan. Di kasi ganoon si Kuya eh. Tapos ung mahilig rin sa sasakyan para kapag nasira yung kotse, alam ang gagawin. Di kagaya ni Kuya! Haha! Tapos yung family namin, medyo pareho. Galing kasi siya sa family ng pulis. And my dad and grandfather is a police. Isa pa, noong high school ako, may nanghula sa akin. Ang sabi nung manghuhula, pang-anim daw yung magiging asawa ko. Nanliligaw siya sa akin that time. Tapos pang-anim siya sa magkakapatid! Iyan ang dahilan talaga kung bakit ko siya sinagot noon. Hahaha!
So yeah, siguro iniisip niyo na di ko naman talaga siya mahal kaya naguguluhan ako. Wala rin kwenta ang post ng title ko sa una kong sinabi. Pero naisip ko lang yung mga readers ko. Kapag nababalitaan ko na may BF na sila, hindi na sila nagbabasa ng pocketbook. May umamin rin sa akin na isa kong reader na ganyan. Ang dahilan niya... nakahanap na kasi ako ng totoong prince charming ko.
Paano kung kapag nagka-boyfriend ako, mas lalo na akong nabitter? Kasi paano kung hindi niya ma-meet ang expectations ko sa love? Di na ako makakapagsulat ulit pa. Saka ang BF need pa i-pamper. Mataas ang pangarap ko. Hindi ko need ng distraction. Isa pa, my work is at home. Madali akong ma-distract. Baka mamaya, imbes na magwork ako, ang isipin ko na lang ay siya. Mapo-focus sa kanya yung isip ko. Ayaw ko ng ganoon....sa ngayon. Masaydo ko mahal ang ginagawa ko at determinado ako na makamit ang aking pangarap so.... alam niyo na kung ano ang manalo.
Tanggal pa pala sa 2015 goals ang BF. Hahaha!
And anyway... di pa naman pala niya talaga ako pine-pressure. Ang sabi niya eh gusto niya na kapag nakipagrelasyon na rin naman siya, may work na siya. Nag-aantay pa siya ng results ng board kaya malamang... matagal pa yun. Isa pa, may sinasabi siya sa akin na 5 months training. Pero sinasabihan niya ako na hintayin ko siya.
???
xx
Cady
Monday, July 21, 2014
Masakit pa rin pala.
So this post was about sadness again.
Today. I received the feedback of my last month submitted manuscript and unfortunately it was returned. Returned. After almost two years, ngayon na lang muli ako nagkaroon ng feedback na ganito. And what hurts the most, the book was under my latest trilogy. The last book actually.
Noong makita ko na may nag-email sa akin about doon, parang balewala na sa akin. I was expecting it though. Nang makita kong naka-attached siya, sa isip-isip ko, revised ito. That what happens on my 2nd book. Naka-document lang ang feedback. Kaunting revision lang `yun, actually. Then today... I didn't expected it. Hindi ko nga agad binasa yung pinaka-feedback dahil nasa isip ko nga, revision. Tinignan ko lang muna kung gaano kahaba and then...make it to the top. And saw it. </3
I am used to returned manuscripts when I was just starting. Marami akong na-returned na MS. Dati parang okay lang kasi sa isip-isip ko, it was a way to teach me for my mistakes. Tapos ngayon, na nasanay na akong hindi nagkakaroon, it felt like my whole world shattered. Dumami ang pangamba sa puso ko for my submitted manuscripts. Nag-doubt ako sa sarili ko kung kaya ko pa ba, kung itutuloy ko pa ba ang pagsusulat.
And I almost cry. Ang sakit lang. May option to revise naman which I really intend to do. Feeling ko kasi, naging marami lang ako pagkukulang sa pag-e-establish. Although yung iba doon, nailagay ko naman talaga. Siguro hindi nga lang siya gaanong na-establish kaya hindi kapani-paniwala. May pagka-action mystery kasi yung novel na yun. My first time to try though which the techie stuffs, na-inspired naman ako sa novel na Mata sa Dilim. Nag-enjoy rin ako sa pagsusulat kaya hindi puwedeng hindi ko siya babaguhin. (At tinatamad rin ako actually gumawa ng bago. Hehe)
(At naiiyak ulit ako ngayon) Haay. Madalas na talaga akong nagdududa sa writer self ko. Kapag nagpatuloy pa itong mga ganito, sign na. Sign na talaga na itigil ko ang pagsusulat at maghanap na ng trabaho.
Which I would just think....parang nabibiyak na agad ang puso ko.
xx
Cady Lorenzana
Today. I received the feedback of my last month submitted manuscript and unfortunately it was returned. Returned. After almost two years, ngayon na lang muli ako nagkaroon ng feedback na ganito. And what hurts the most, the book was under my latest trilogy. The last book actually.
Noong makita ko na may nag-email sa akin about doon, parang balewala na sa akin. I was expecting it though. Nang makita kong naka-attached siya, sa isip-isip ko, revised ito. That what happens on my 2nd book. Naka-document lang ang feedback. Kaunting revision lang `yun, actually. Then today... I didn't expected it. Hindi ko nga agad binasa yung pinaka-feedback dahil nasa isip ko nga, revision. Tinignan ko lang muna kung gaano kahaba and then...make it to the top. And saw it. </3
I am used to returned manuscripts when I was just starting. Marami akong na-returned na MS. Dati parang okay lang kasi sa isip-isip ko, it was a way to teach me for my mistakes. Tapos ngayon, na nasanay na akong hindi nagkakaroon, it felt like my whole world shattered. Dumami ang pangamba sa puso ko for my submitted manuscripts. Nag-doubt ako sa sarili ko kung kaya ko pa ba, kung itutuloy ko pa ba ang pagsusulat.
And I almost cry. Ang sakit lang. May option to revise naman which I really intend to do. Feeling ko kasi, naging marami lang ako pagkukulang sa pag-e-establish. Although yung iba doon, nailagay ko naman talaga. Siguro hindi nga lang siya gaanong na-establish kaya hindi kapani-paniwala. May pagka-action mystery kasi yung novel na yun. My first time to try though which the techie stuffs, na-inspired naman ako sa novel na Mata sa Dilim. Nag-enjoy rin ako sa pagsusulat kaya hindi puwedeng hindi ko siya babaguhin. (At tinatamad rin ako actually gumawa ng bago. Hehe)
(At naiiyak ulit ako ngayon) Haay. Madalas na talaga akong nagdududa sa writer self ko. Kapag nagpatuloy pa itong mga ganito, sign na. Sign na talaga na itigil ko ang pagsusulat at maghanap na ng trabaho.
Which I would just think....parang nabibiyak na agad ang puso ko.
xx
Cady Lorenzana
Saturday, February 8, 2014
OJT Update...
Hello! I am back! Hehe! Have you notice? Minsan na lang ako magblog? At kung magpo-post man ako, maikli lang? Kung may nagbabasa man ng mga posts ko, napansin siguro! Ahehe! Anyway, I'm still busy with my OJT in Toyota Motor Philippines. I still have 200+ hours to beat before I finish and according to my counting, it will lasts until the last week of March.
My training is still doing fine. The past few weeks, I've been busy. They gave me a lot of works but I have also some absences! He-he! Well, may mga bagay talaga na kailangan namang bigyan ng pansin. And I am not complaining for the works. I actually love it when they give me work. It means that they trust me and also for experience. And last Tuesday, they gave me one wonderful experience! Haha!
I don't know if most people would classify it as a wonderful one but being out of the office was really a big thing for me. Sa totoo lang, medyo na-disappoint talaga ako noon na sa Accounting department ako napunta. I am targeting the Marketing one because I know I would expose to a lot of trips! Me-he-he! And well, mas gusto ko talaga yun kaysa sa major ko. But well, I have no choice but to love it. And good thing, they made me experience something that I dream of. (dream talaga? Hehe!)
Me being out of the office is a surprise. May ginagawa ako ng oras na yun pero hindi naman rush. Nasa isip-isip ko pa noon na babagalan ko yung ginagawa ko since yun na lang naman ang gagawin ko at malamang na mate-tengga na ako. It was 2 in the afternoon that time. Still many hours to go before our office hours end. Medyo excited pa ako dahil pupunta akong SM after dahil sale ng Precious Pages. Bigla akong inutusan ng Sir ko na kuhanin yung BIR form 2307 ng isang supplier. It was my job actually. Kaya lang sandali lang yun at ibaba mo lang naman yung form at ipapa-receive. I was looking for the other quarters of the company in the box where the form was in when suddenly, my trainer came to me. Sobrang panic yung mukha niya at sinabi sa akin na, "Pupunta kang BIR," Na-stun talaga ako sa kanya. Hindi niya ako inuutusan. Bihirang-bihira lang. Yung mga under niya lang ang madalas na nagtuturo sa akin. (Manager kasi yung trainer ko) I was like... "Po? Ok po," She was like... "Ngayon na!"
Nagulat talaga ako. Natatawa na nga ako na di malaman kasi panic na panic na talaga siya. Nag-panic tuloy ako sa pagkuha ng form sa box. Then sinabi niya sa akin na bitawan ko na daw yun at ibigay sa nagpapagawa! Hahaha! That time, itinakbo na nila yung special arrangement business trip ko sa GAD para papirmahan. Ni hindi ko pa naayos ang gamit ko, tapos na sila sa pagpapirma! And di na rin ako binigyan na patayin yung computer ko. Hahaha! Medyo OA di ba? pero ganyan talaga yung nangyari. Paano kasi ay 2pm na. At past 2pm na rin ako nakalabas ng Toyota dahil wala pa yung driver ko pagpunta ko sa lobby! Yun pala ay nainip na siya dahil wala pa raw ako eh ang tagal na daw niyang nandoon. Hehe!
And yes, I have a driver. And our car is Toyota Yaris. And I mean, that is Toyota's driver. And Toyota's car. Hehe! Medyo nanghinayang lang ako kasi gusto ko sana Camry. Charot! Hahaha! But nevertheless, feeling ko ang donya ko kasi may driver ako! Hahaha! O dba? And I am also lucky dahil sa company namin, di nag-o-OB na pinagbabiyahe lang. May sarili ka talagang car at driver. Hehe! Kaya lang, medyo nakakalungkot na alone ka lang di ba? Chika-chika tuloy kami ni driver. Kahit medyo naligaw kami kasi di pala niya alam kung saan ang BIR. Hehe! Di daw siya familiar.
Pagdating ko sa BIR, (na first time ko nakarating) tanong na lang ako nang tanong. Kaya lang, nakakaasar yung mga pinagtanungan ko. Aba niligaw ako! Sandali lang naman ako doon kasi nagpa-receive lang ako at nag-deliver ng document. Pero past 4 na ako nakaalis at sakto lang sa labasan ng Toyota ang aking pagdating kaya nagpahatid na ako sa Turbina. (na napaaga ako) Hehe!
May pagkamababaw pero happiest office day ever ko yun. Haha! It was a nice experience. And my classmates are feeling envy of me. Ako lang kasi ang nakalabas ng ganoon kalayo eh. And errr.. I also take pictures nga pala. Kaya lang ang papangit kasi ako lang talaga mag-isa. Nagpakuha pa nga ako sa guard para lang documentation. `Yung driver ko kasi ay nasa parking lang at sinabihan niya lang ako na i-text siya kapag tapos na ako at susunduin ulit niya ako sa lobby. Hehe!
Here are some of the pictures:
And just that... Ang pinakapost taalga nito ay about sa experience na ito. Hehe! And well, I'm not saying na dahil dito ay talagang magandang-maganda na ang OJT experience ko. There were times na malungkot ako. And well, may one time pa nga na umiyak ako. (But not in the office talaga, ha?) I was just so tired that time and I have known something that kinda disappoints me. Bakit kasi na-timing sa araw na yun? Ang nakakatawa pa... after that day, tinanong ako ng Sir ko. "Kailan ka last na umiyak?" Hindi ko masagot kasi kapag sinagot ko, feeling ko, mahahalata niya. Hahahaha! Kaasar talaga yung tanong na yun, eh. But well, naiintindihan ko naman kung bakit. And it was actually for good. Nag-timing lang talaga siya sa pagod ko.
But what I should say is that, Toyota is a very good company. Noong una, nagdoubt pa ako sa company na ito dahil sa feedbacks but when days passed, I have seen how it became one of the biggest company in the Philippines. Number 10 in the whole world. And the number ONE automotive company in the whole world. It was a good training ground. I am proud I am having my training here :)
xx
Cady
My training is still doing fine. The past few weeks, I've been busy. They gave me a lot of works but I have also some absences! He-he! Well, may mga bagay talaga na kailangan namang bigyan ng pansin. And I am not complaining for the works. I actually love it when they give me work. It means that they trust me and also for experience. And last Tuesday, they gave me one wonderful experience! Haha!
I don't know if most people would classify it as a wonderful one but being out of the office was really a big thing for me. Sa totoo lang, medyo na-disappoint talaga ako noon na sa Accounting department ako napunta. I am targeting the Marketing one because I know I would expose to a lot of trips! Me-he-he! And well, mas gusto ko talaga yun kaysa sa major ko. But well, I have no choice but to love it. And good thing, they made me experience something that I dream of. (dream talaga? Hehe!)
Me being out of the office is a surprise. May ginagawa ako ng oras na yun pero hindi naman rush. Nasa isip-isip ko pa noon na babagalan ko yung ginagawa ko since yun na lang naman ang gagawin ko at malamang na mate-tengga na ako. It was 2 in the afternoon that time. Still many hours to go before our office hours end. Medyo excited pa ako dahil pupunta akong SM after dahil sale ng Precious Pages. Bigla akong inutusan ng Sir ko na kuhanin yung BIR form 2307 ng isang supplier. It was my job actually. Kaya lang sandali lang yun at ibaba mo lang naman yung form at ipapa-receive. I was looking for the other quarters of the company in the box where the form was in when suddenly, my trainer came to me. Sobrang panic yung mukha niya at sinabi sa akin na, "Pupunta kang BIR," Na-stun talaga ako sa kanya. Hindi niya ako inuutusan. Bihirang-bihira lang. Yung mga under niya lang ang madalas na nagtuturo sa akin. (Manager kasi yung trainer ko) I was like... "Po? Ok po," She was like... "Ngayon na!"
Nagulat talaga ako. Natatawa na nga ako na di malaman kasi panic na panic na talaga siya. Nag-panic tuloy ako sa pagkuha ng form sa box. Then sinabi niya sa akin na bitawan ko na daw yun at ibigay sa nagpapagawa! Hahaha! That time, itinakbo na nila yung special arrangement business trip ko sa GAD para papirmahan. Ni hindi ko pa naayos ang gamit ko, tapos na sila sa pagpapirma! And di na rin ako binigyan na patayin yung computer ko. Hahaha! Medyo OA di ba? pero ganyan talaga yung nangyari. Paano kasi ay 2pm na. At past 2pm na rin ako nakalabas ng Toyota dahil wala pa yung driver ko pagpunta ko sa lobby! Yun pala ay nainip na siya dahil wala pa raw ako eh ang tagal na daw niyang nandoon. Hehe!
And yes, I have a driver. And our car is Toyota Yaris. And I mean, that is Toyota's driver. And Toyota's car. Hehe! Medyo nanghinayang lang ako kasi gusto ko sana Camry. Charot! Hahaha! But nevertheless, feeling ko ang donya ko kasi may driver ako! Hahaha! O dba? And I am also lucky dahil sa company namin, di nag-o-OB na pinagbabiyahe lang. May sarili ka talagang car at driver. Hehe! Kaya lang, medyo nakakalungkot na alone ka lang di ba? Chika-chika tuloy kami ni driver. Kahit medyo naligaw kami kasi di pala niya alam kung saan ang BIR. Hehe! Di daw siya familiar.
Pagdating ko sa BIR, (na first time ko nakarating) tanong na lang ako nang tanong. Kaya lang, nakakaasar yung mga pinagtanungan ko. Aba niligaw ako! Sandali lang naman ako doon kasi nagpa-receive lang ako at nag-deliver ng document. Pero past 4 na ako nakaalis at sakto lang sa labasan ng Toyota ang aking pagdating kaya nagpahatid na ako sa Turbina. (na napaaga ako) Hehe!
May pagkamababaw pero happiest office day ever ko yun. Haha! It was a nice experience. And my classmates are feeling envy of me. Ako lang kasi ang nakalabas ng ganoon kalayo eh. And errr.. I also take pictures nga pala. Kaya lang ang papangit kasi ako lang talaga mag-isa. Nagpakuha pa nga ako sa guard para lang documentation. `Yung driver ko kasi ay nasa parking lang at sinabihan niya lang ako na i-text siya kapag tapos na ako at susunduin ulit niya ako sa lobby. Hehe!
Here are some of the pictures:
And just that... Ang pinakapost taalga nito ay about sa experience na ito. Hehe! And well, I'm not saying na dahil dito ay talagang magandang-maganda na ang OJT experience ko. There were times na malungkot ako. And well, may one time pa nga na umiyak ako. (But not in the office talaga, ha?) I was just so tired that time and I have known something that kinda disappoints me. Bakit kasi na-timing sa araw na yun? Ang nakakatawa pa... after that day, tinanong ako ng Sir ko. "Kailan ka last na umiyak?" Hindi ko masagot kasi kapag sinagot ko, feeling ko, mahahalata niya. Hahahaha! Kaasar talaga yung tanong na yun, eh. But well, naiintindihan ko naman kung bakit. And it was actually for good. Nag-timing lang talaga siya sa pagod ko.
But what I should say is that, Toyota is a very good company. Noong una, nagdoubt pa ako sa company na ito dahil sa feedbacks but when days passed, I have seen how it became one of the biggest company in the Philippines. Number 10 in the whole world. And the number ONE automotive company in the whole world. It was a good training ground. I am proud I am having my training here :)
xx
Cady
Tuesday, January 21, 2014
CARE-less.
care·less
ˈke(ə)rlis/
adjective
- 1.not giving sufficient attention or thought to avoiding harm or errors.
synonyms: inattentive, incautious, negligent, absentminded, remiss;
xx
Cady
Saturday, January 11, 2014
Eight favorite tasks that I want to accomplish this 2014
Eight favorite tasks that I want to accomplish this 2014
1. Meet with highschool friends at least twice a year.
2. Clean my room at least once a month.
3. Watch a movie at least twice a month.
4. Go to the mall at least twice a month.
5. Read six books in a month.
6. Give time to writing at least 30 minutes a day. (PS: Applicable while in training only)
7. Double the number of manuscript I did last year.
8. Give love everyday.
xx
Cady
Sunday, October 13, 2013
Guide Me
If there is a simple word that would best describe my last 2 weeks... Its a living hell. And unfortunately, its not yet the end.
Next week will be our FS defense days. Our group is scheduled to have it on Thursday. And I am freaking nervous! Even if we got the kindest (they say) set of panel, still, I can't help but to be pressured. Especially that days are coming and coming. I know I am not the only one in this. But still....
This FS defense feels like our ticket for graduation. Next sem would be our internship. And yes, I am already cleared my medical exam so I am sure that I will be going to have it in Toyota Sta. Rosa. Problem solved with that. Only this defense.
I try so hard to let this pressure out. Today, I totally have myself a day off. But this Sunday seems so boring... I am so lazy I am only in my room the whole day. I watch movies, sleep and read. But it still doesn't release the pressure away. And I feel like it just gets worse. The last movie I watch just intensified this pressure because of the "failure" that happened to the hero. Oh God, I really imagine myself being in his shoes that time. What if questions comes to my mind that I nearly shut off the laptop. Even if it has a good ending, it still affects me a lot.
I still have some doubts with our paper though. But we have something to defend on that if the panel asked about that kind of problem. Still, I am not satisfied. What if the panel didn't accept our answer to that? The head of our set of panels is intelligent. He had a lot of questions but he was kind. I know that since he was my professor in 4 subjects this sem. See? 4 SUBJECTS AND THAT'S ALL ACCOUNTING SUBJECT! He was also a CPA, MBA and do have a doctor degree! Even if we knew him and we have high hopes that he will never failed us since he knew the hardships we faced through this... STILL...
Uggghhh! Please God. Give me peace of mind. I can't sleep well, I can't eat well. Most of the times I would just woke up and think of the FS. I even have nightmares! Help me God. Guide me.
xx
Cady
Next week will be our FS defense days. Our group is scheduled to have it on Thursday. And I am freaking nervous! Even if we got the kindest (they say) set of panel, still, I can't help but to be pressured. Especially that days are coming and coming. I know I am not the only one in this. But still....
This FS defense feels like our ticket for graduation. Next sem would be our internship. And yes, I am already cleared my medical exam so I am sure that I will be going to have it in Toyota Sta. Rosa. Problem solved with that. Only this defense.
I try so hard to let this pressure out. Today, I totally have myself a day off. But this Sunday seems so boring... I am so lazy I am only in my room the whole day. I watch movies, sleep and read. But it still doesn't release the pressure away. And I feel like it just gets worse. The last movie I watch just intensified this pressure because of the "failure" that happened to the hero. Oh God, I really imagine myself being in his shoes that time. What if questions comes to my mind that I nearly shut off the laptop. Even if it has a good ending, it still affects me a lot.
I still have some doubts with our paper though. But we have something to defend on that if the panel asked about that kind of problem. Still, I am not satisfied. What if the panel didn't accept our answer to that? The head of our set of panels is intelligent. He had a lot of questions but he was kind. I know that since he was my professor in 4 subjects this sem. See? 4 SUBJECTS AND THAT'S ALL ACCOUNTING SUBJECT! He was also a CPA, MBA and do have a doctor degree! Even if we knew him and we have high hopes that he will never failed us since he knew the hardships we faced through this... STILL...
Uggghhh! Please God. Give me peace of mind. I can't sleep well, I can't eat well. Most of the times I would just woke up and think of the FS. I even have nightmares! Help me God. Guide me.
xx
Cady
Wednesday, September 18, 2013
Happy 2 years :)
"I love you. I can’t see your smile or hold your hand; but I hear your voice. And every word you speak makes me fall in love with you all over again."
(c) Tumblr
When I saw this quote.... I immediately thought of him. Ah, perks of having an *eherm* in another country.
Its already September and we've been together for 2 years. Together? Ah, together as good friends---as we call it. I am happy that I have found a guy like him, a guy whom I can share all my rants, my opinions, thoughts, and can even told my deepest secrets that I've never even told to my real close friends and best friends. He was a guy whom I can ask anything, share anything... its the first time I've been really close and attach to a guy and even know him that close for so long... I have failed relationships in the past, so I am really thankful for having him this long. Even if we're not that official and I can't say that he's mine, still, he was a guy I am looking for. A companion? Well, something like that. A guy who can handle my immaturity and can understand the "mean" me.
I just hope we'll last longer... Build more deeper relationship? LOL. I know for the coming next month, it would be harder. We are both having internships---he'll go to Mumbai again. Back to the "Sunday rendezvous" again, I think. This time, it would be longer...so it would be harder. I just hope that everything won't change that much.
xx
Cady
Monday, September 9, 2013
Credit Cash.
Hash tag, Rants.
`Cause I earn some money in writing, people around me thought I am rich. Well, not really rich but I have money. Ang akala ng mga kaklase ko, porque nagkakaroon ako ng pera sa pagsusulat, akin na yun. But no! I am saving the money for the future... but the future already happened dahil wala na akong pera. Huhu.
For the last few months, nagastos ko na lahat nang naipon ko sa pagsusulat. Last year, I paid almost half of my grandfather's expense in the hospital. I bought a new cellphone this April and even paid my tuition fee in my summer classes (na kapresyo rin ng cellphone ko ang halaga). I also paid for my tuition fee this sem. And it costs more than 40,000 pesos! Ugggh... I feel so broke pero ayaw ko namang umasa na sa Mommy ko. I am happy that hindi na siya ganoon gumagastos para sa akin at sa Kuya ko. Na nakakabili na siya ng mga bagay na matagal na niyang gustong bilhin---like a new TV and aircon. We also have installed able in our house. Masaya ako na hindi na kami pumupunta ng Afsplai every year to withdraw money for my tuition fee. Pero `yung bulsa ko, umiiyak na talaga. Huhuhuhu.
Last month, I got an approved manuscript. And after the day I got the approval mail, na-tempt akong bumili ng bagong bedsheet with comforter. Oh well, that is one of my dream and I am so grateful that I already fulfill that. Pinatos ko na kasi sale na rin naman and reward ko na rin sa sarili ko. Sabi ko noon, malaki-laki pa rin naman ang matitira sa pera ko dahil magkakaroon nga ako ng bagong approve. Pero wala, naabo rin. Bakit? Dahil I also pay for my grandfather's hospitalization/death expense. And today...the heartbreaking price of our prototype in feasibility study! Huhuhu talaga. At marami pang babayaran dahil sa grammarian, adviser and panel expense! Isama pa ang laboratory fees na babayaran ko na requirements para sa internship company ko. (I'm just glad na nakapasa ako sa Toyota! Sobrang kaba ko talaga rito dahil ang bilis ng time limit ng exam, akala ko bagsak na ako. Isama pa na feeling ko sablay `yung interview sa akin. Nakaka-trauma `yung nangyari that day sabi ko, `di na ako uulit. Chos!) Tapos gusto ko rin pumunta sa MIBF.... pero wala na talaga akong pera panggastos!!! ><
Kailan kaya ako makaka-debit Cash? Wala pa naman ako pending manuscript. Wala rin ako drive na magsulat. Tinatamad nga akong ituloy itong sinusulat ko to think na 2 chapters na lang yata at tapos na ito. Ugggh, Kaasar talaga. Feeling ko kasi, `di kami destined ni Riyan... at ng best friend turn to lovers story.... ><
Haay... Lord. Please help me.
xx
Cady
`Cause I earn some money in writing, people around me thought I am rich. Well, not really rich but I have money. Ang akala ng mga kaklase ko, porque nagkakaroon ako ng pera sa pagsusulat, akin na yun. But no! I am saving the money for the future... but the future already happened dahil wala na akong pera. Huhu.
For the last few months, nagastos ko na lahat nang naipon ko sa pagsusulat. Last year, I paid almost half of my grandfather's expense in the hospital. I bought a new cellphone this April and even paid my tuition fee in my summer classes (na kapresyo rin ng cellphone ko ang halaga). I also paid for my tuition fee this sem. And it costs more than 40,000 pesos! Ugggh... I feel so broke pero ayaw ko namang umasa na sa Mommy ko. I am happy that hindi na siya ganoon gumagastos para sa akin at sa Kuya ko. Na nakakabili na siya ng mga bagay na matagal na niyang gustong bilhin---like a new TV and aircon. We also have installed able in our house. Masaya ako na hindi na kami pumupunta ng Afsplai every year to withdraw money for my tuition fee. Pero `yung bulsa ko, umiiyak na talaga. Huhuhuhu.
Last month, I got an approved manuscript. And after the day I got the approval mail, na-tempt akong bumili ng bagong bedsheet with comforter. Oh well, that is one of my dream and I am so grateful that I already fulfill that. Pinatos ko na kasi sale na rin naman and reward ko na rin sa sarili ko. Sabi ko noon, malaki-laki pa rin naman ang matitira sa pera ko dahil magkakaroon nga ako ng bagong approve. Pero wala, naabo rin. Bakit? Dahil I also pay for my grandfather's hospitalization/death expense. And today...the heartbreaking price of our prototype in feasibility study! Huhuhu talaga. At marami pang babayaran dahil sa grammarian, adviser and panel expense! Isama pa ang laboratory fees na babayaran ko na requirements para sa internship company ko. (I'm just glad na nakapasa ako sa Toyota! Sobrang kaba ko talaga rito dahil ang bilis ng time limit ng exam, akala ko bagsak na ako. Isama pa na feeling ko sablay `yung interview sa akin. Nakaka-trauma `yung nangyari that day sabi ko, `di na ako uulit. Chos!) Tapos gusto ko rin pumunta sa MIBF.... pero wala na talaga akong pera panggastos!!! ><
Kailan kaya ako makaka-debit Cash? Wala pa naman ako pending manuscript. Wala rin ako drive na magsulat. Tinatamad nga akong ituloy itong sinusulat ko to think na 2 chapters na lang yata at tapos na ito. Ugggh, Kaasar talaga. Feeling ko kasi, `di kami destined ni Riyan... at ng best friend turn to lovers story.... ><
Haay... Lord. Please help me.
xx
Cady
Saturday, August 24, 2013
The Voice
The Voice PH is my favorite show... as of now. Ito `yung show na dapat hindi ko mamiss dahil fan talaga ako ng mga singing contest. But this...post is not about the show! Hahaha! Its about my voice.
Noong bata pa ako, naniniwala ako na maganda ang boses ko. Oo, mayabang na kung mayabang pero feeling ko talaga! Hahaha! Ang lakas pa nga ng loob ko noon na sabihin sa Mommy ko na gusto kong sumali sa isang singing contest sa baranggay namin. Pero natawa lang siya sa akin. Seryoso naman ako noon at dahil malaki nga ang confidence ko na maganda ang boses ko...(noon), napakunot ang noo ko sa kanya.
But now... I understand her.
I am fund of singing. Kapag may mga videoke sa pupuntahan ko, `di ko papalampasin. Never akong nahiya... well, ngayon lang college ako. Napagtanto ko na mayabang talaga ako noong bata ako kasi ang lakas ng bilib ko sa sarili ko. Hahahaha!
Napagtanto kong pangit talaga ang boses ko dahil sa lintik na StarMaker yan. StarMaker is an app in Ipad. Pina-DL ko pa talaga `yun kay Kuya dahil nga mahilig akong kumanta... And because of that, I realized my weakness. Kapag kasi pine-play ko yung recorded voice ko... ang pangit! Hahaha!
Oh well, bakit ko ba pino-post ito? Natatawa ako. Tama na nga. Pero teka, gusto niyo bang marinig ang boses ko? Wag na. Baka bumalik si Maring. HAHAHA!
xx
Cady
Noong bata pa ako, naniniwala ako na maganda ang boses ko. Oo, mayabang na kung mayabang pero feeling ko talaga! Hahaha! Ang lakas pa nga ng loob ko noon na sabihin sa Mommy ko na gusto kong sumali sa isang singing contest sa baranggay namin. Pero natawa lang siya sa akin. Seryoso naman ako noon at dahil malaki nga ang confidence ko na maganda ang boses ko...(noon), napakunot ang noo ko sa kanya.
But now... I understand her.
I am fund of singing. Kapag may mga videoke sa pupuntahan ko, `di ko papalampasin. Never akong nahiya... well, ngayon lang college ako. Napagtanto ko na mayabang talaga ako noong bata ako kasi ang lakas ng bilib ko sa sarili ko. Hahahaha!
Napagtanto kong pangit talaga ang boses ko dahil sa lintik na StarMaker yan. StarMaker is an app in Ipad. Pina-DL ko pa talaga `yun kay Kuya dahil nga mahilig akong kumanta... And because of that, I realized my weakness. Kapag kasi pine-play ko yung recorded voice ko... ang pangit! Hahaha!
Oh well, bakit ko ba pino-post ito? Natatawa ako. Tama na nga. Pero teka, gusto niyo bang marinig ang boses ko? Wag na. Baka bumalik si Maring. HAHAHA!
xx
Cady
Monday, July 8, 2013
Believing...
I hate arguing about religion. I'm a Catholic and I also went to a Catholic school when I was in elementary and highschool. But I am not that religious person. I am not always present in church and I don't pray the rosary that much. I prayed everyday---before I sleep and every morning after I woke up, but still, I can't categorize myself as a religious person. But I believe in God. Everytime I hear mass, I will make sure I will hear and understand the homily---especially when the priest is so good and I know I will gain knowledge with what he was saying.
Today, we both talked about religion. HIM is an Atheist---he doesnt believe in God. He has no God. I remember one time then he was asking me to explain my side about religion. I feel like I am defenseless because he had said things that kinda confused my mind. Hahaha! But still, I believe. And today, I was kinda encouraging him to believe in God.... I want him to. I even told him that when the time comes that he will believe, even Hindu God's...that would be my happiest day.
But he just said... "May your belief save you,"
I was kinda disappointed. I know it would take time but I am not losing hope. Maybe not now... but in the future... I hope someday he will realize.
And why am I telling these things? Why I want him to believe in God, too?
Because I want to be Shamcey Supsup. "And if that person truly loves me, [he] should love my God too."
Charot! Akala mo naman boyfriend ko. HAHAHA!
xx
Cady
Today, we both talked about religion. HIM is an Atheist---he doesnt believe in God. He has no God. I remember one time then he was asking me to explain my side about religion. I feel like I am defenseless because he had said things that kinda confused my mind. Hahaha! But still, I believe. And today, I was kinda encouraging him to believe in God.... I want him to. I even told him that when the time comes that he will believe, even Hindu God's...that would be my happiest day.
But he just said... "May your belief save you,"
I was kinda disappointed. I know it would take time but I am not losing hope. Maybe not now... but in the future... I hope someday he will realize.
And why am I telling these things? Why I want him to believe in God, too?
Because I want to be Shamcey Supsup. "And if that person truly loves me, [he] should love my God too."
Charot! Akala mo naman boyfriend ko. HAHAHA!
xx
Cady
Friday, June 28, 2013
I want to write.
I want to write...but there is so many hindrances by now... Studying feels like a very big responsibility right now... I want to graduate on time....but I also want to do this. But I know, with this little time and this pressure rising up, I can't.
The hobby can wait. But this sem can't. The hope of people around me, (most especially for my family) can't wait. I need to be better... I need to put first what is really important for a student like me... I need to graduate... I need to face my responsibility as a teenager and as a child.
I just hope we'll have a better schedule so I can have time. And I won't be bother that much.
Please Lord. Just my revision and this manuscript I am really itching to write since last week....
Time. Knowledge. Strength. I need you.
xx
Cady
The hobby can wait. But this sem can't. The hope of people around me, (most especially for my family) can't wait. I need to be better... I need to put first what is really important for a student like me... I need to graduate... I need to face my responsibility as a teenager and as a child.
I just hope we'll have a better schedule so I can have time. And I won't be bother that much.
Please Lord. Just my revision and this manuscript I am really itching to write since last week....
Time. Knowledge. Strength. I need you.
xx
Cady
Monday, June 10, 2013
Madaling sabihin. Mahirap gawin.
For two weeks, I'm actually having a problem. Dapat matagal ko na itong iba-blogpost dahil ang tagal na rin nito sa dibdib ko. But I want to avoid putting my negative feelings in my blog. Lalo na `yung naisip ko last time na iba-blog post ko. If I did that, kung may makakabasa man, alam kong maawa sila sa lagay ko. I don't want that to happen. I don't want pity on others. Pero dahil medyo um-okay ang mga sitwasyon, `di na kasama dito ang isa pang nararamdaman ko. All about this blogpost would be just for...HIM.
May mga na-blogpost na ako about kay HIM. Marami-rami na rin. He was someone special. Siya `yung feeling lovelife ko. Charot! Seriously, siya ang tinuturing ko na tunay na lovelife. Marami kasi talaga akong imaginary lovelife. Si HIM... Seryoso siya. Hindi ko masasabing boyfriend ko siya pero he was someone special. I knew he feels the same way, too, for me. I feel. Kaya lang...komplikado ang mga bagay para sa amin.
He had been with me for almost 2 years. We never met personally but still, he had this special place in my heart. Nakakatawa `no? But he was always there for me... THEN. Kaya siguro nahulog ang loob ko sa kanya. The way he treats me, I really feel so special. Pero dati `yun. Hindi ko ma-explain na ngayon.
There's a lot of problems between us this days. Or should I say on his part. I am always free. I always give time with him. Iyon ay dahil nga sa nararamdaman ko sa kanya. Pero palagi na lang akong naghihintay. Palagi na lang ako ang kailangang umawa. Palaging ako na lang ang maging pasenyosa.
Nakakapagod rin. Nakakasakit rin.
May mga taong nagsasabi sa akin na i-let go ko na daw ang lahat. Nasasaktan na daw kasi ako, eh.
Madaling sabihin. Mahirap gawin.
I have this classmate na palagi kong sinasabihan na... "ang tanga-tanga mo!" as in... malapit ko nang sabihin `yun sa kanya nang harapan. Kasi naman... She had been in a relationship with a guy for 3 years. Nagli-live-in na nga sila noong guy. Pero sabi nila, niloloko daw ni guy si girl. Si girl naman, ilang beses nang nakipag-break sa kanya si guy, ayon at binabalikan pa rin. Niloloko na nga siya, patuloy pa rin si girl. Ayaw niyang i-let go si guy. Inis na inis na ako sa kanya talaga. Lahat kaming magkaklase naiinis na sa relasyon nila ni guy. Nakita ko na si guy personally dahil isinama siya ni girl sa dinner sa school last december. Okay lang naman itsura ni guy. Medyo jeje type nga lang. Hindi ko matanggap na hindi niya kayang i-let go si guy. I think she deserves someone else. `Yung hindi siya sasaktan. Marami pang lalaki diyan.
Pero ganyan naman tayo palagi.
Na-realize ko na mali pala ang ginagawa ko. Na sana inintindi ko `yung classmate ko. Na-realize ko dahil sa experience na ito na kapag nagmahal ka, kahit niloloko slash sinasaktan ka na nang mahal mo, kapag minahal mo talaga, mahirap mag-let go. I'm not saying na niloloko ako ni HIM. Pero sa mga nangyayari ngayon...nasasaktan na ako. Nasasaktan ako na wala siya sa mga times na kailangan ko siya. Nasasaktan ako dahil wala siyang time sa akin. Masakit para sa akin na sinabihan niya ako na hindi ako ang priority niya. Pinilit kong intindihin iyon dahil nandiyan pa rin naman siya palagi sa tabi ko...NOON. Kahit may studies siya, nagbibigay siya ng time sa akin. Pero ngayon, feeling ko...wala na. Palagi niyang sasabihin, see you later. Pero hindi siya darating. At ako? Naghihintay ako. Kahit alam kong kailangan kong gumising nang maaga bukas, nagpupuyat ako para hintayin siya. Pero siya? Pakiramdam ko, hindi niya ako sinisingit man lang. Ah, there were times he did. Pero hindi napapantayan ang effort na ginagawa ko.
Ilang beses na akong umiyak nang dahil sa kanya. Kahit sa mga naging boyfriend ko noon, hindi ako umiyak nang ganito. Parang kaunti nga lang ang iniluha ko sa kanila. But with HIM...kailangan ko pa talaga ng tissue para pahirin ang luha ko. Ilang beses na akong naghihintay. Para lang akong timang na nakatingin sa button na iyon kung kailan siya iilaw ng kulay green. Palagi na lamang siyang wala. Palaging ako na lang dapat ang umunawa.
Para sa future niyo `yun, natatawa ako kapag binubulungan ako ng inner self ko about that. Wow, ang lakas ng imagination ko! Hahaha! I know how important his studies to him. Pero paano naman ako? Napapagod rin ako. Tao ako. At may nararamdaman ako kaysa sa mga studies na `yan. Sana naman unahin mo rin ako kahit minsan... Sana...
Dahil hindi kita kayang i-let go. Masyado kitang mahal para gawin `yun...
xx
Cady
May mga na-blogpost na ako about kay HIM. Marami-rami na rin. He was someone special. Siya `yung feeling lovelife ko. Charot! Seriously, siya ang tinuturing ko na tunay na lovelife. Marami kasi talaga akong imaginary lovelife. Si HIM... Seryoso siya. Hindi ko masasabing boyfriend ko siya pero he was someone special. I knew he feels the same way, too, for me. I feel. Kaya lang...komplikado ang mga bagay para sa amin.
He had been with me for almost 2 years. We never met personally but still, he had this special place in my heart. Nakakatawa `no? But he was always there for me... THEN. Kaya siguro nahulog ang loob ko sa kanya. The way he treats me, I really feel so special. Pero dati `yun. Hindi ko ma-explain na ngayon.
There's a lot of problems between us this days. Or should I say on his part. I am always free. I always give time with him. Iyon ay dahil nga sa nararamdaman ko sa kanya. Pero palagi na lang akong naghihintay. Palagi na lang ako ang kailangang umawa. Palaging ako na lang ang maging pasenyosa.
Nakakapagod rin. Nakakasakit rin.
May mga taong nagsasabi sa akin na i-let go ko na daw ang lahat. Nasasaktan na daw kasi ako, eh.
Madaling sabihin. Mahirap gawin.
I have this classmate na palagi kong sinasabihan na... "ang tanga-tanga mo!" as in... malapit ko nang sabihin `yun sa kanya nang harapan. Kasi naman... She had been in a relationship with a guy for 3 years. Nagli-live-in na nga sila noong guy. Pero sabi nila, niloloko daw ni guy si girl. Si girl naman, ilang beses nang nakipag-break sa kanya si guy, ayon at binabalikan pa rin. Niloloko na nga siya, patuloy pa rin si girl. Ayaw niyang i-let go si guy. Inis na inis na ako sa kanya talaga. Lahat kaming magkaklase naiinis na sa relasyon nila ni guy. Nakita ko na si guy personally dahil isinama siya ni girl sa dinner sa school last december. Okay lang naman itsura ni guy. Medyo jeje type nga lang. Hindi ko matanggap na hindi niya kayang i-let go si guy. I think she deserves someone else. `Yung hindi siya sasaktan. Marami pang lalaki diyan.
Pero ganyan naman tayo palagi.
Na-realize ko na mali pala ang ginagawa ko. Na sana inintindi ko `yung classmate ko. Na-realize ko dahil sa experience na ito na kapag nagmahal ka, kahit niloloko slash sinasaktan ka na nang mahal mo, kapag minahal mo talaga, mahirap mag-let go. I'm not saying na niloloko ako ni HIM. Pero sa mga nangyayari ngayon...nasasaktan na ako. Nasasaktan ako na wala siya sa mga times na kailangan ko siya. Nasasaktan ako dahil wala siyang time sa akin. Masakit para sa akin na sinabihan niya ako na hindi ako ang priority niya. Pinilit kong intindihin iyon dahil nandiyan pa rin naman siya palagi sa tabi ko...NOON. Kahit may studies siya, nagbibigay siya ng time sa akin. Pero ngayon, feeling ko...wala na. Palagi niyang sasabihin, see you later. Pero hindi siya darating. At ako? Naghihintay ako. Kahit alam kong kailangan kong gumising nang maaga bukas, nagpupuyat ako para hintayin siya. Pero siya? Pakiramdam ko, hindi niya ako sinisingit man lang. Ah, there were times he did. Pero hindi napapantayan ang effort na ginagawa ko.
Ilang beses na akong umiyak nang dahil sa kanya. Kahit sa mga naging boyfriend ko noon, hindi ako umiyak nang ganito. Parang kaunti nga lang ang iniluha ko sa kanila. But with HIM...kailangan ko pa talaga ng tissue para pahirin ang luha ko. Ilang beses na akong naghihintay. Para lang akong timang na nakatingin sa button na iyon kung kailan siya iilaw ng kulay green. Palagi na lamang siyang wala. Palaging ako na lang dapat ang umunawa.
Para sa future niyo `yun, natatawa ako kapag binubulungan ako ng inner self ko about that. Wow, ang lakas ng imagination ko! Hahaha! I know how important his studies to him. Pero paano naman ako? Napapagod rin ako. Tao ako. At may nararamdaman ako kaysa sa mga studies na `yan. Sana naman unahin mo rin ako kahit minsan... Sana...
Dahil hindi kita kayang i-let go. Masyado kitang mahal para gawin `yun...
xx
Cady
Tuesday, May 21, 2013
It was just a dream then.
So finally I have the chance to blog this out! Yay! Sobrang overwhelmed pa rin kasi ako noong Sunday Morning and nung afternoon hanggang Monday night, I am so depressed. Kaya wala. Wala talaga akong magawang matino. Ganoon kasi ako kapag may kakaibang nararamdaman. Ngayon lang tuloy ako nakapag-blog. :P
This post is all about last Saturday---one of the happiest and biggest event in my life. PHR Grand Fans Day. Like the post title, It was just a dream then. Totoo `yan. Last Grand Fans Day, ni `di ko nga inakala na sa susunod na grand fans day, tatayo na ako sa harap at kasali sa mismong program. I mean, last GFD, naiyak lang ako sa bahay kasi hindi ako makakapunta. Hindi ko makikita `yung mga favorite PHR writers ko. Tapos `yung susunod pala, `di lang ako pupunta. Kasali na ako sa mismong program...as one of the writers.
I planned to sleep at 12 in the morning since I want to finish another manuscript for Camp Speed. Pero dahil antok na antok na ako dahil may klase ako ng Friday morning at maaga akong nagising...hindi ko rin siya natapos. (Hanggang ngayon, `di pa rin tapos) I was with my mom in my room dahil ayaw na daw niyang matulog sa baba at ayaw rin niyang matulog sa sariling kuwarto niya. Okay lang naman `yun sa akin dahil sanay naman ako na katabi si Mommy noon. Pero nung gabing `yun, masama ang pakiramdam ni Mommy. Medyo nainis ako. Well, plano na kasi namin na pupunta siya sa GFD. Dapat `di masama ang pakiramdam niya. Pero inuubo siya. `Di ako makatulog. Kailangan ko rin siyang asikasuhin. Kaya I ended up sleeping at 3 in the morning and I woke up at 5am! Kasalanan yan nung kapitbahay namin! Ang ingay kasi nila. Lumipat ako sa kuwarto ng kapatid ko. Nakatulog naman ulit ako hanggang 6:30am.
6:30 am, nagre-ready na ako. Pero these days, mabagal na akong kumilos. Nakaalis ako ng bahay namin ng 8:30 dahil plano namin na 10 nasa SM north na dapat. Magpapaayos pa kasi. Pero 9am na, wala pa rin akong masakyan na bus! Naabutan na ako nung Kuya ko sa kanto dahil magpapalinis pala siya ng kotse na `di natuloy kaya `yun, naabutan niya rin ako nang makabalik siya. I even asked him na ihatid ako sa Turbina. Pero sa sobrang bait niya....hindi niya ako hinatid. LOL
Sa Turbina, ang saya ko kasi nakakita ako ng kasama! Haha! Nakita ko sina Majh at Charlene na alam kong pupunta rin sa GFD. Naging palaka pa ako sa harap nila dahil bigla na lang daw ako tumalon. LOL. Sabay-sabay kami papuntang SM North. Mga 11am, nasa SM North na yata kami.
Dahil nakita ko na naman ang aking mga writer friends, wala akong pasidlan sa tuwa! hahaha! I was so happy whenever I with them. Dahil late ako, I have to wait for others to finish. Nagpasama muna ako kay Ate Karen para pumunta sa Precious Pages para makita `yung cover ng Camp Speed. (I am so excited kasi eh! Hi-hi) Then hindi ko akalain na may lalapit sa akin tapos magpapirma! Yay! ~~ Akalain mo nga naman, napadaan lang ako, may nakapagpapirma na sa akin. Hanggang ngayon `di pa rin ako makapaniwala. Then after that, balik ulit sa Going Straight. Sabay-sabay kaming nagpaayos sa Going Straight and jaran! Ang gaganda namin! HAHAHA! (Dapat kasama talaga ako) XD Medyo hindi ko lang gusto `yung mascara na nilagay sa akin. Feeling ko kasi umitim ung ilalim nung mata ko. Then `yun, nag-take out kami sa mcdo. Fries lang naman nakain ko at uminom ng coke. Pinagsisihan ko kasi sina Mommy pala ay nag-shakey's!!! Di man lang me sinama. >_<
Nanatili sa backstage ng ilang oras. May ilang nagpapirma---`di ko na maalala kung sino `yung mga nagpapirma sa backstage. Hehe. pero masaya ako kahit bawal pa raw pala. XD Kuwentuhan w/ writer friends. Na-miss ko sila sobra!!! Kahit 2 weeks pa lang naman simula nang hindi kami nagkita at palagi naman kaming magkakausap sa twitter at Fb. hehehe. Nang dumating sina Mommy sa 3rd floor, kailangan ko pa siyang ipakiusap kay miss mona dahil `di siya puwedeng hindi makaupo habang naghihintay. May sakit po kasi ang Mommy ko, eh. Kahit bawal kaming lumabas sa backstage, pinilit ko para kay Mommy. Ang bait ko `no? Minsan lang yan. Hahaha!
Nang bumalik ako sa back stage.. may kausap sa amin na guy. Nakipagkamay siya. Ang unang sinabi ko.. "Kuya ang guwapo mo!" HAHAHA! I'm so.. landi lang. Hahaha! Then I ask him, ikaw ba `yung host? Then he said "Yes." Tapos nagsabi siya na magtatanong daw siya sa amin. May mga tinatanong pa siya kung sinong inspirasyon namin sa pasusulat chuva. Tapos magtatanong daw siya, 'Have you been in love?' I said, sa akin mo itanong `yan. Sasabihan kita ng... "Yes. Right now." HAHAHAHA! OMG lang. Ang gwapo niya pero dahil wala kaming picture...feeling ko, `di kami meant to be! Hehehe! Kay host jasper pa rin tuloy ang puso ko <3
Matagal bago nag-start ung program. Matagal rin bago kami tinawag. Medyo kinakabahan ako na masaya. Wala akong stage fright dahil pangarap ko talaga na mag-artista! Hahaha! Pero nung dumating `yung time na nagsasalita ako sa stage... Naiiyak talaga ako. Hindi ko masabi kung malakas `yung sigawan sa akin dahil feeling ko, wala na ako sa sarili nun dahil ang makatayo lang sa stage ay masaya na ako. Seeing those people na makikinig sa akin, ahhh~~ heaven. Lalo na nung makita ko `yung Mommy ko na nakatingin pa sa akin na parang ang proud na proud sa akin. Kahit masama `yung pakiramdam ni Mommy, nagpumilit siyang pumunta. Ahhh, that was just so...overwhelming. Presence niya lang, masaya na ako. Hindi ganoon ka-supportive si Mommy. Pero nung araw na `yun, iba, eh. Nagdrama talaga tuloy ako sa stage kasi... pangarap ko rin lang talaga `yun. Hindi ko pa nga lubos maisip na mangyayari sa akin. Kaunting push na lang, iiyak na ako sa stage. Buti na lang, may bumubulong rin sa akin na `wag kasi sayang ang make-up. Hehe! Tapos nung dumating pa `yung time na pinalabas `yung video trailer ng Camp Speed... Malapit na. Malapit na talaga akong umiyak. Wow! Ni hindi ko plinano na magkaroon ng series. Tapos... sa mismong araw na `yun, ni-launch pa? I feel so special... And I'm so proud. Parang ang layo na ng narating ko. Kaya lang, mukha kaming eng-eng sa stage nung tinawag na kami. Lalo na ako na wala talaga akong masabi. I'm not ready, eh. XD
Pagkatapos noon, akala ko babalik na ako sa dating buhay---ang makikipagdaldalan sa aking mga kapwa writers. Pero `di nangyari `yung expectations ko. Lumabas ako sa backstage kasi kakausapin ko Mommy ko. Tatanungin ko lang kung ano pakiramdam niya. But wow! Bago ako makarating kay Mommy, may mga humarang sa akin at nagpapirma. `Di ko expected `yun talaga!!! As in sobrang overwhelmed ako dahil sa mga taong nagpapirma sa akin. Tapos `yung iba, naghihintay pa talaga para dumating `yung turn na maasikaso ko naman sila. Nagpa-panic ako kapag nakikita kong may mga dumadating at naghihintay para makapagpapirma sa akin. Like wow! Kahit papaano may pila. Gusto ko silang i-accomodate lahat. Iuuna lahat. Pero siyempre `di puwede `yun. Natatakot kasi ako na baka sa susunod ay umalis na lamang sila at hindi na magpapirma. But they waited. Ahhh. Eh hindi pa naman ako marunong pumirma ng nakatayo. Kaya I ended up doing this... : Sorry to my pinsan and inaanak---Raya! Hehe!
I was also happy that my cousins and tita/tito's are there, too. Noong una, wala talaga akong balak isama sila. I just want my mom and my brother to be there. Ayaw kong magdala ng maraming kasama dahil baka akalain naman nila, nagdala ako para may fans. Nahihiya ako. Okay na rin sana `yung isang pamilya ng Tita ko na kasama dahil pupunta rin sila sa Project 8. `Yung isa kong Tita sa Alabang, di ko expected na sasama kasi nung mismong day rin nila nalaman na may event. But I was glad they were there. May mga alalay ako. Charot! Hahaha! Seriously, kung wala sila, mukhang eng-eng talaga ako doon kasi `di ko alam kung paano ko i-a-accomodate `yung mga tao sa paligid ko. Tapos gusto ko rin may picture, eh. Sila humawak nung phone ko at nagpicture-picture sa akin kasama `yung mga nagpapirma sa akin. Sa totoo lang, I dont know most of them. Kahit sinabi nila `yung name nila sa akin, `yung iba talaga, `di ko matandaan. I don't have a sharp memory. And I am so sorry about that. May mga picture sila sa phone ko pero `di ko sila ma-tag kasi nga `di ko maalala `yung iba. Huhu.
Hanggang sa bumalik ulit ako sa backstage, may mga tao pa rin na lumalapit sa akin. Doon ako nagpirma sa nakita kong kahon ng desk fan sa may upuan.
Matagal-tagal rin ang pirmahan sa likod ng backstage. Lumipat na nga sina Mommy ng puwesto, doon na rin sa may backstage. Hahaha. Tapos `yun pala may-ari ng desk fan, inantay niya akong matapos hanggang sa sabihin niya na sa kanya `yung desk fan!!! I'm so sorry talaga, Ate. Kung sinuman siya. Ahhhh talagang nakakahiya moments 101 `yun. Bukod sa hindi ko nga nakilala `yung ibang nagpapirma sa akin. Kahit `yung mismong ka-chat ko pala sa FB nung gabi, hindi ko rin nakilala!!! Mali pa nga `yung name sa dedication. T____T Tapos `yung iba, mali rin ang mismong dedication ko. I committed a lot of mistakes. T___T I'm so stupid. ><
Anyway, I am also thankful to those people na nagbigay sa akin ng gifts and letters.
Hindi ko inaasahan `yung iba. Lalo na `yung Ferrero ni Ate Liezel! Ah, feeling ko, nanalo ako ng lotto nung binigay niya sa akin `yun. Hehehe. Doon ko nasabing...masarap pala maging writer. hehe! Thankful din ako sa mga taong nagsabing ang ganda ko raw nung araw na `yun. Lalo na kay Lush na sinabihan ako na kamukha ko raw si Bea Alonzo. Hahaha! Tandang-tanda ko `yan dahil noon lang may nagsabi sa akin niyan. Pati daw boses ko, kahawig. Sabi ko naman, hindi `yung boses. Si Beyonce ang kaboses ko. Hehe! Thankful rin ako sa editor ko sa trilogy ko na kinausap ako that time.. (medyo natakot ako noon hehe!) na gusto niya raw `yung kuwento ni Price. Like...wow! `Di ko kasi siya ganoon kagusto. Heheh. Actually, I'm planning to make a new one nga sana. Major revision kasi siya. Pero okay naman `yung comments. `Di ko lang talaga siya trip i-revise kasi `di ko ganoon kagusto `yung kuwento. Hehehe! Pero nung sinabi niya `yun, okay. Buo na ang loob ko na ire-revise ko siya. Thanks talaga, Miss Aiko! Isa kayo sa nagpasaya ng araw ko noon. :)
Nang gabi na, gutom na gutom na ako. Hahaha. But I have to wait for my friends. Chika-chika muna kami. Nakita ko nga pala ang admin ng fan page ko na si Nico. She's so pretty and sweet. Binigyan niya kami ng pizza. Akalain mo nga naman, ang daldal pala niya. Unang kita ko pa lang sa kanya nung cocktail party, I thought, ang tahimik niya. Medyo nagulat ako noong GFD kasi ang ingay pala niya. Hehe! Kumain kami sa Gerry's grill for dinner.
Sarap ng food! Hehe! Alam ko nagmukha akong PG pero wala! Pagod at gutom na ako. Hahaha! Then bago kami umalis, katuwa lang. Napansin talaga ako ni Ate Heart at sinabing... 'Ikaw ha? Paiyak ka na sa stage kanina!" hahaha! Yay! Katuwa lang kapag napapansin ako ng senior writers. Lalo na `yung mga idol ko. Si Ate Heart talaga, Idol ko `yun, eh. Pero nahihiya rin ako minsan na kausapin siya kasi... nanliliit ako kapag kasama siya. Heheh.
Gusto ko sanang mag-happy lemon pero umayaw si Ate Karen. Sayang! Hahaha! Thankful rin pala ako kasi inantay ako nina Mommy na umuwi. Past 9 na kami nakaalis sa SM North. Hassle rin magbyahe lalo na at palowbatt na phone ko. Pag-uwi ko, `di pa rin ako makapaniwala. Naiiyak ako dahil sa sobrang saya. Kahit pagod na pagod ako, ang saya-saya ko. One of the best days ever!!! Kahit late na ako makatulog dahil nga masaya pa rin ako, okay lang. Nagising ako noong umaga, umiiyak ulit ako sa sobrang tuwa. Lalo na noong ginawa ko `yung malanobela kong status. Kaya lang noong hapon na-depress ako dahil kay Guji. Ayaw ko ng sabihin `yung ibang details kasi nade-depress talaga ako... but `yun na `yun. :P
Pero mabuti na lang talaga at hindi na ako naiiyak ngayon. Ubos na tissue sa bahay namin, eh! HAHAHAHA!
BTW, here are some pictures:
xx
Cady
This post is all about last Saturday---one of the happiest and biggest event in my life. PHR Grand Fans Day. Like the post title, It was just a dream then. Totoo `yan. Last Grand Fans Day, ni `di ko nga inakala na sa susunod na grand fans day, tatayo na ako sa harap at kasali sa mismong program. I mean, last GFD, naiyak lang ako sa bahay kasi hindi ako makakapunta. Hindi ko makikita `yung mga favorite PHR writers ko. Tapos `yung susunod pala, `di lang ako pupunta. Kasali na ako sa mismong program...as one of the writers.
I planned to sleep at 12 in the morning since I want to finish another manuscript for Camp Speed. Pero dahil antok na antok na ako dahil may klase ako ng Friday morning at maaga akong nagising...hindi ko rin siya natapos. (Hanggang ngayon, `di pa rin tapos) I was with my mom in my room dahil ayaw na daw niyang matulog sa baba at ayaw rin niyang matulog sa sariling kuwarto niya. Okay lang naman `yun sa akin dahil sanay naman ako na katabi si Mommy noon. Pero nung gabing `yun, masama ang pakiramdam ni Mommy. Medyo nainis ako. Well, plano na kasi namin na pupunta siya sa GFD. Dapat `di masama ang pakiramdam niya. Pero inuubo siya. `Di ako makatulog. Kailangan ko rin siyang asikasuhin. Kaya I ended up sleeping at 3 in the morning and I woke up at 5am! Kasalanan yan nung kapitbahay namin! Ang ingay kasi nila. Lumipat ako sa kuwarto ng kapatid ko. Nakatulog naman ulit ako hanggang 6:30am.
6:30 am, nagre-ready na ako. Pero these days, mabagal na akong kumilos. Nakaalis ako ng bahay namin ng 8:30 dahil plano namin na 10 nasa SM north na dapat. Magpapaayos pa kasi. Pero 9am na, wala pa rin akong masakyan na bus! Naabutan na ako nung Kuya ko sa kanto dahil magpapalinis pala siya ng kotse na `di natuloy kaya `yun, naabutan niya rin ako nang makabalik siya. I even asked him na ihatid ako sa Turbina. Pero sa sobrang bait niya....hindi niya ako hinatid. LOL
Sa Turbina, ang saya ko kasi nakakita ako ng kasama! Haha! Nakita ko sina Majh at Charlene na alam kong pupunta rin sa GFD. Naging palaka pa ako sa harap nila dahil bigla na lang daw ako tumalon. LOL. Sabay-sabay kami papuntang SM North. Mga 11am, nasa SM North na yata kami.
Dahil nakita ko na naman ang aking mga writer friends, wala akong pasidlan sa tuwa! hahaha! I was so happy whenever I with them. Dahil late ako, I have to wait for others to finish. Nagpasama muna ako kay Ate Karen para pumunta sa Precious Pages para makita `yung cover ng Camp Speed. (I am so excited kasi eh! Hi-hi) Then hindi ko akalain na may lalapit sa akin tapos magpapirma! Yay! ~~ Akalain mo nga naman, napadaan lang ako, may nakapagpapirma na sa akin. Hanggang ngayon `di pa rin ako makapaniwala. Then after that, balik ulit sa Going Straight. Sabay-sabay kaming nagpaayos sa Going Straight and jaran! Ang gaganda namin! HAHAHA! (Dapat kasama talaga ako) XD Medyo hindi ko lang gusto `yung mascara na nilagay sa akin. Feeling ko kasi umitim ung ilalim nung mata ko. Then `yun, nag-take out kami sa mcdo. Fries lang naman nakain ko at uminom ng coke. Pinagsisihan ko kasi sina Mommy pala ay nag-shakey's!!! Di man lang me sinama. >_<
Nanatili sa backstage ng ilang oras. May ilang nagpapirma---`di ko na maalala kung sino `yung mga nagpapirma sa backstage. Hehe. pero masaya ako kahit bawal pa raw pala. XD Kuwentuhan w/ writer friends. Na-miss ko sila sobra!!! Kahit 2 weeks pa lang naman simula nang hindi kami nagkita at palagi naman kaming magkakausap sa twitter at Fb. hehehe. Nang dumating sina Mommy sa 3rd floor, kailangan ko pa siyang ipakiusap kay miss mona dahil `di siya puwedeng hindi makaupo habang naghihintay. May sakit po kasi ang Mommy ko, eh. Kahit bawal kaming lumabas sa backstage, pinilit ko para kay Mommy. Ang bait ko `no? Minsan lang yan. Hahaha!
Nang bumalik ako sa back stage.. may kausap sa amin na guy. Nakipagkamay siya. Ang unang sinabi ko.. "Kuya ang guwapo mo!" HAHAHA! I'm so.. landi lang. Hahaha! Then I ask him, ikaw ba `yung host? Then he said "Yes." Tapos nagsabi siya na magtatanong daw siya sa amin. May mga tinatanong pa siya kung sinong inspirasyon namin sa pasusulat chuva. Tapos magtatanong daw siya, 'Have you been in love?' I said, sa akin mo itanong `yan. Sasabihan kita ng... "Yes. Right now." HAHAHAHA! OMG lang. Ang gwapo niya pero dahil wala kaming picture...feeling ko, `di kami meant to be! Hehehe! Kay host jasper pa rin tuloy ang puso ko <3
Matagal bago nag-start ung program. Matagal rin bago kami tinawag. Medyo kinakabahan ako na masaya. Wala akong stage fright dahil pangarap ko talaga na mag-artista! Hahaha! Pero nung dumating `yung time na nagsasalita ako sa stage... Naiiyak talaga ako. Hindi ko masabi kung malakas `yung sigawan sa akin dahil feeling ko, wala na ako sa sarili nun dahil ang makatayo lang sa stage ay masaya na ako. Seeing those people na makikinig sa akin, ahhh~~ heaven. Lalo na nung makita ko `yung Mommy ko na nakatingin pa sa akin na parang ang proud na proud sa akin. Kahit masama `yung pakiramdam ni Mommy, nagpumilit siyang pumunta. Ahhh, that was just so...overwhelming. Presence niya lang, masaya na ako. Hindi ganoon ka-supportive si Mommy. Pero nung araw na `yun, iba, eh. Nagdrama talaga tuloy ako sa stage kasi... pangarap ko rin lang talaga `yun. Hindi ko pa nga lubos maisip na mangyayari sa akin. Kaunting push na lang, iiyak na ako sa stage. Buti na lang, may bumubulong rin sa akin na `wag kasi sayang ang make-up. Hehe! Tapos nung dumating pa `yung time na pinalabas `yung video trailer ng Camp Speed... Malapit na. Malapit na talaga akong umiyak. Wow! Ni hindi ko plinano na magkaroon ng series. Tapos... sa mismong araw na `yun, ni-launch pa? I feel so special... And I'm so proud. Parang ang layo na ng narating ko. Kaya lang, mukha kaming eng-eng sa stage nung tinawag na kami. Lalo na ako na wala talaga akong masabi. I'm not ready, eh. XD
Pagkatapos noon, akala ko babalik na ako sa dating buhay---ang makikipagdaldalan sa aking mga kapwa writers. Pero `di nangyari `yung expectations ko. Lumabas ako sa backstage kasi kakausapin ko Mommy ko. Tatanungin ko lang kung ano pakiramdam niya. But wow! Bago ako makarating kay Mommy, may mga humarang sa akin at nagpapirma. `Di ko expected `yun talaga!!! As in sobrang overwhelmed ako dahil sa mga taong nagpapirma sa akin. Tapos `yung iba, naghihintay pa talaga para dumating `yung turn na maasikaso ko naman sila. Nagpa-panic ako kapag nakikita kong may mga dumadating at naghihintay para makapagpapirma sa akin. Like wow! Kahit papaano may pila. Gusto ko silang i-accomodate lahat. Iuuna lahat. Pero siyempre `di puwede `yun. Natatakot kasi ako na baka sa susunod ay umalis na lamang sila at hindi na magpapirma. But they waited. Ahhh. Eh hindi pa naman ako marunong pumirma ng nakatayo. Kaya I ended up doing this... : Sorry to my pinsan and inaanak---Raya! Hehe!
Hanggang sa bumalik ulit ako sa backstage, may mga tao pa rin na lumalapit sa akin. Doon ako nagpirma sa nakita kong kahon ng desk fan sa may upuan.
Anyway, I am also thankful to those people na nagbigay sa akin ng gifts and letters.
Nang gabi na, gutom na gutom na ako. Hahaha. But I have to wait for my friends. Chika-chika muna kami. Nakita ko nga pala ang admin ng fan page ko na si Nico. She's so pretty and sweet. Binigyan niya kami ng pizza. Akalain mo nga naman, ang daldal pala niya. Unang kita ko pa lang sa kanya nung cocktail party, I thought, ang tahimik niya. Medyo nagulat ako noong GFD kasi ang ingay pala niya. Hehe! Kumain kami sa Gerry's grill for dinner.
Gusto ko sanang mag-happy lemon pero umayaw si Ate Karen. Sayang! Hahaha! Thankful rin pala ako kasi inantay ako nina Mommy na umuwi. Past 9 na kami nakaalis sa SM North. Hassle rin magbyahe lalo na at palowbatt na phone ko. Pag-uwi ko, `di pa rin ako makapaniwala. Naiiyak ako dahil sa sobrang saya. Kahit pagod na pagod ako, ang saya-saya ko. One of the best days ever!!! Kahit late na ako makatulog dahil nga masaya pa rin ako, okay lang. Nagising ako noong umaga, umiiyak ulit ako sa sobrang tuwa. Lalo na noong ginawa ko `yung malanobela kong status. Kaya lang noong hapon na-depress ako dahil kay Guji. Ayaw ko ng sabihin `yung ibang details kasi nade-depress talaga ako... but `yun na `yun. :P
Pero mabuti na lang talaga at hindi na ako naiiyak ngayon. Ubos na tissue sa bahay namin, eh! HAHAHAHA!
BTW, here are some pictures:
xx
Cady
Sunday, May 12, 2013
Reunited again.
A get together. My third year classmates which is mostly known "Troopers" in our school had a get-together yesterday at my classmate's resort. I was excited then... hanggang sa naudlot na nang naudlot `yung swimming namin. Tinamad na ako. Pero pinalipat ko pa rin `yung date na napili nila dahil alam kong hindi ako makakasama dun sa May 4 dahil sa refresher course. Kaya kahit nagkaroon ako ng maraming signs na wag na sanang um-attend....Um-attend pa rin ako dahil somehow ay nahihiya ako... At dahil na rin kay "HIM". I need to, looking forward(kinda) to chat him this Sunday. At kung matutulog ako doon sa mga Lola ko, malaki ang chance na hindi ako pauwiin nila Mommy dahil doon ako boboto bukas. At hindi ko maka-chat si "Him". No! Hindi puwede! Kaya napilitan na akong um-attend para may malaki akong dahilan na umuwi sa mismong bahay namin. XD
May "dalaw" ako nung araw na `yun... Isa sa mga signs na hindi na ako sasama. Umuulan pa bago ako umalis ng bahay. Marami rin akong dahilan kung bakit ayaw kong sumama.... Pero `yung ibang mga dahilan naman ay hindi nangyari talaga. Thank God to dahilan number one. But I don't know, hindi ako natuwa na hindi natupad si dahilan number 2. I always said I'm over that na lang! Hahaha! Pero nalungkot ako sa isiping hindi nangyari `yun. >< I am expecting na mangyayari dahil malaki talaga ang pag-asa... Pero waley. Saklap! Hahaha!
But anyway, okay naman `yung swimming... Torture lang dahil super daming palaka. Na kahit nasa bahay na ako, napa-paranoid pa rin ako!!! Masarap rin na makausap `yung iba at nakakatuwa lang isipin na... Hahaha! OMG, ayaw kong isipin na nakakatuwa ito since hindi talaga nakakatuwa. Okay, defensive na ako. Joke lang talaga `yung pinost ko sa isang group sa FB. Natutuwa lang talaga ako sa kanya. That's all. Mehehe! Napagtanto ko `yan pagkagising ko. :P
Nagpaka-vain rin nga pala ako dahil hindi ako naligo. :P And this is what I enjoyed the most! Hahaha And here, ipopost ko `yung ibang pics namin...
Nang bago pa lang ang gabi...
Photoshoot sa kuwarto...
Solo photos...
O di ba? Sobrang vain lang. Hahaha. Ganyan ang nagagawa ng wala pang tulog. :P
xx
Cady
Subscribe to:
Comments (Atom)