2018 Writing Goals

I'm hesitant to post this since it's been a year na simula nang huli akong magpost. But I'll still do so whenever I try to look back at this blog, I'll see that I have goals so I need to move forward. :D


International Playboys Series (Book 4 to 6)
Yes, this series I am still writing...and hopefully, matapos ko na talaga siya ngayong taon. I will really try to.

The Cavaliers 
My le bal debutantes inspired series pero hindi ko pa naayos ang plot ko in mind so hindi pa talaga ito sure. Ha-ha!

The Billionaires Legacy
Another International Billionaires series. But I'll still see, if the batch 2 hits!

More Than A Fairy Tale Books

Tinkerbelle
Little Match Girl
Goldilocks

Red Room
Abilene's Story (SANA SANA SANA)

PHR Gothic Romance
I want to write a wolf story...pray for me.

Hindi ganoon kadami ang goals ko...dahil hindi ko rin naman nasusunod lahat. But again, I'll try my very best! Wish me luck!

2017 Writing Goals

"What keeps me going is goals" - Muhammad Ali.

I felt lost last year and I think it's because of my lack of goals. Or maybe, dahil hindi ko kasi itinuloy ang plan ko last year. Sometimes I regret it but meeting my colleagues again last week, I decided na there is nothing to regret. I love what I am doing and I enjoy it.

So this year, magiging strong na talaga ako. Gagawin ko na ulit kung ano ang gusto ko at alam ko na makakapagpasaya sa akin---writing!

I will keep on going so here are my writing goals/to write books. Ha-ha!

If Only Series

This is a collaboration series na nabuo last 2016 brainstorming in Baguio. I did it na actually pero may problema so kailangan ko na umulit. But it's okay. I think I have a better plot and idea this time. Sana ganoon rin ang feeling ng evaluator ko. LOL

International Playboys Series

A series w/c I started last year. And hey, its not related to my International Billionaires Series. One book pa lang ang approved rito at ewan, ang hirap sundan. LOL. But this is a series that I started because of the TV show Jane The Virgin. Ha-ha!

International Billionaires Wannabes Series

O ayan, related talaga `yan sa International Billionaires. Mga anak ng Bilyonaryo ko ang bida at ang mga partner nila ay... secret! Yay! Approved na ang book 1 and 2... Sana next week, approved rin ang 3 :P

The Descendants Series

Another International Billionaires related series.... Ha-ha!

The Cavaliers/Philippine Aristocrats

A series that I conceptualized because of my addiction on Le Bal Debutantes. Hopefully, maggawa ko talaga siya. ^_^

To Infinitea And Beyond Series

Sana man lang, kahit isa ay may maipasa ako ulit. 3 books approved pa lang ito at last year pa!

Red Room

(Uy, may nag-aabang? Ha-ha!)

Abilene's Story... SANA, SANA, SANA
Beast - SANA, SANA, SANA rin.

And most of all.... TO BE ONE OF THE MOST PROLIFIC WRITER again. Ayan talaga ang pinaka-goal ko ngayong year kaya ang dami kong series. LOL. Pero sana sana sana sana talaga maggawa ko silang lahat. Layuan nawa sana ako ng katamaran.

So 2017, please be good to me.

xx

Cady

Dear Lord...

Dear Lord...

You have given a lot to me. Intelligence, skills and opportunities. Yet, I keep on wasting them.

I wish for them, yet I wasted them.

I'm sorry, Lord God.

I made bad decisions, I know. But what to do now? Just regret.

I'm sorry. I'm sorry. I'm sorry.

I will learn from this, yes. I will take everything that is happening to me as a challenge.

But Lord, let me ask you for something...

PLEASE DON'T GIVE UP ON ME.

xx

Cady

When the sign happened...

I am determined to be a teacher this year. Maraming reasons...gusto niyo bang malaman? He-he. Fine, I'll enumerate some.

1. I've done with my certificate of teaching proficiency course. Gusto kong matupad na `yung expectation sa akin ng mga tao.

2. I'd like to fulfill my dream to be a teacher...

3. I reached my goal as a writer. The prolific award is my sign to leave it (?)

4. I want a real job.

5. I want to grow up.

6. I want to inspire more people. Chos.

Actually, marami pang dahilan...personal reasons actually. But yeah, I might leave writing soon. At iyon nga ang dahilan ng post na ito. The sign...

So last Feb (I'm not so sure) nang magsimula ako na magpasa ng resume sa mga schools. Bale, 2 school lang sana ang trip ko na pagpasahan. Pero itong classmate ko na kasama ko, niyaya rin ako sa alma matter ko. Try lang naman so nagpasa rin ako...and err, ako na hindi ko naman sana bet na magturo sa alma matter ko pero ako ang siyang tinawagan sa halip na `yung classmate ko.

Okay naman. Initial interview na akalain mo nga naman ay nakapasa ako eh naka-T shirt lang ako nun! LOL. Akala ko kasi exam lang. Then tinawagan ako for demo teaching...nag-enjoy naman ako pero siyempre, I can't perfect it. It was my first time then! Pero grabeng paghahanda rin ang ginawa ko nun. The purpose is wag rin na mapahiya. I know my panel would be my former teachers. And they are nga. Nakakatuwa lang na `yung section kung saan ako nag-demo ay section ko rin noong fourth year ako.

I was happy that they invited me for final interview! So that just means that I've passed the demo teaching. `Kalain mo nga naman. Nagbunga ang paghihirap ko....

But another opportunity came....I was invited by my classmate and professor to do demo teaching and interview in public. Biglaan lang iyon. Saturday afternoon nang mangyari ang pangungulit. Monday na ang Demo at Interview. Walang problema sa Demo dahil `yun na rin naman na master Demo ko ang gagawin ko... (Though `di ko masasabi na natuwa ako sa demo ko. Medyo naasar ako sa students Grrr) but the interview. shet, feeling ko ginisa ako! Ayoko ng dumaan sa process na `yun so I wish na sana matanggap rin ako. Ha-ha! Alam ko naman kasi na hindi man sa ngayon pero sa hinaharap ay sa public rin ako babagsak. It's also a dream to serve the government. LOL. Plus the salary....and also the students in Public. Noong demo ko pa lang, nakaramdam na ako ng awa sa kanila. Sabi ko, kailangan nila ng magaling na teacher. Kailangan nila ako... (Shet napakabayani ng statement)

Pero `yun nga, torn ako sa kung ano ang dapat kong tanggapin. Bukas na ang final interview ko sa La Consolacion. Eh dba kapag final interview, madalas ay job offer na? So what if...ibigay na nila `yung job sa akin? Paano kung may chance pala ako sa public? Eh hindi pa alam ang date kung kailan ang ranking sa public.

So ito na nga iyong SIGN... Haha (Ang tagal ng before kuwento ano?) I said to myself na paghihintayin ko ang private kapag may dalawang approved MS ako bago mag-Wednesday. Pero nung Sabado, alam ko na nakuha ko na `yung sign na hinihingi ko. Paano, napa-revise `yung isa kong inaasahan na MS. Iyong isa, na-approved nung Monday...Pero ang nakakaloka....May unexpected ako na na-approve MS this Tuesday!!! So yeah, may dalawa akong approved MS...

Nabuo na `yung loob ko na papatusin ko na `yung private kapag nag-job offer eh. Pero nangyari `yung sign na hinihingi ko... Kaya Lord, ano po ba? If it's your will.. Lord, i-guide niyo ako sa nararapat. Nalito po ako bigla. Haay!

xx

Cady Lorenzana

What if...

This February, I've saw this photo from a random page. I know, hindi ako dapat nagpapaniwala sa ganito. It was just a random photo. For sure, hinulaan lang ito ng kung sino. But what if... what if, it's a sign for me that I did a wrong decision? Regrets alert!

I'm a January Baby. I was born on January 5, 1994. And nakita mo na? Makikita ko raw ang forever ko sa simbahan! Ha-ha! I'm not a so religious person. Hindi ako nagbabasa ng bible. Pero I make sure na nakakapagsimba ako if possible every Sunday. I feel comfortable when I am in church. Feeling ko kasi, ang lapit ko kay Lord. It made me feel lighter.

So yeah, let's start why I want to post this stuff. Actually, hindi ko na gustong ikuwento, i-blog o i-status man lang ang nangyari sa akin na ito. Ayokong isipin ng mga tao na ang yabang ko naman. Char! But when I saw that photo, bumalik ang feels. And shit! Feeling ko, ang tanga ko lang. Hayaan ko na nga rin. Blog ko naman ito.

So okay, ito na! Ha-ha! Last November, nag-reunion kami ng mga HS classmates ko sa as usual, resort ng classmate ko nung HS. So yung resort, katabi lang ng bahay nila. Bagong gawa `yung bahay nila so she made the chance of showing their house to us. May rooftop `yung bahay so hindi rin naman namin pinalagpas ang chance na tumingin roon. There, I saw a shooting star! I made a wish, of course. Naniniwala kasi ako sa pamahiin na kapag nakakita ka rw ng shooting star, puwede ka mag-wish. Nagkatotoo kasi `yung wish ko sa shooting star dati. Ha-ha! So dahil wala na si Mommy, which is my everytime wish na gumaling na siya, I made a self wish: LOVELIFE.

The next day came. Maaga ako umuwi kasi sabi ni Kuya, gagamitin raw niya ang car na dinala ko sa reunion. Natulog ako. Pagkagising ko, nagchat classmates ko (na magkakasama pa rin) na tara daw sa Starbucks. I'm feeling a rich kid. Ayoko na mag-commute! Isa pa, I heard na gusto pumunta ng classmate ko at jowa niya sa Padre Pio. Gusto ko rin pumunta roon para magsimba. Lalabas na rin naman ako, bakit hindi ko pa sulitin `di ba? So I texted my brother to come home and give me the car. Pinilit ko siya. Pumayag siya to the expense of driving him to the subdivision he will go to. Worst situation came, I bumped the car sa gutter ng subdivision. Hindi ko na na-meet ulit classmates ko. Nasira ko unahan ng kotse with oil leak. Asaaar!

It was painful for me, you know. Nahihiya talaga ako sa nangyari. But I still went to church. Yung simbahan na nga lang na malapit sa amin. Aba, kailangan ko rin na magpasalamat na ganoon lang nangyari sa amin ng Kuya ko. Sobrang gulo ng utak ko noon. May insurance naman `yung car namin pero iyon ang first time na gagamitin namin yun kaya hindi ko alam ang process. I contacted my ex-boyfriend pa para tulungan ako. He knows a lot about car. Minsan ko rin na nakita na dinala `yung kotse ng Ate niya sa  CASA so I thought, alam niya process. I did that before the mass started.

So `yun na nga, nasa simbahan ako. There was this guy na sinundan ko sa pag-upo. Katabi ko siya all through out the mass. And I don't care actually. Hindi ako ganoong tao! Ha-ha! I care about my seatmates, lalo na kapag lalaki. I'm a romance writer, and sometimes, I tend to look for romance. Kahit seatmate ko sa bus. Ha-ha! Pero sobrang occupied lang talaga ng utak ko. Ni hindi ako tumitingin sa seatmate ko na iyon. Sa peace be with you ko lang siya actually tinignan. And that was just one second. Wala talaga.

But...but! When the mass ended and I was in a hurry to go home, sinundan ako ni seatmate. Miss, wait!" sabi niya. Sinabayan niya ako sa paglalakad at inilabas niya ang cell phone niya. Tumingin naman ako sa kanya pero `yung tipong, "anong gusto mo?" Pero tingin lang `yun na nakakunot noo. Nag-stutter pa siya when he said, "puwede bang hingiin ang number mo?"

If you are in my situation, anong gagawin mo? Ha-ha! Tanga ba ako na tinignan lang siya tapos nagmamadali na naglakad palabas ng simbahan? Ha-ha! But damn, he was a total stranger! At kahit nag-wish ako ng lovelife ay...err...well, sabihin niyo sa kin kung tama ba ang ginawa ko? Ha-ha! Kasi nga, stranger siya. And my mind is so occupied. And there was my ex-bf which is I am thinking, paano kung siya na `yung hiningi ko sa wishing star? Dahil nagkaroon kami ng reason to contact each other again. Pero alam ko na ngayon na hindi si ex-bf. Hindi ko na talaga siya gustong balikan. Ha-ha!

Oh well.. well... Sinubukan ko na magsimba muli sa simbahan na yun. Three times na yata. Pero hindi ko na muli nakita si guy. Forever alone na ba ako, ganoon?

What if kaya ko nasira ang kotse ay para hindi ako makapagsimba sa Padre Pio at magkita kami? What if totoo ang post na ito? What if pinalagpas ko ang chance ko para sa forever?

xx

Cady

Writing Plans for 2016

As I said to my last post, 2016 would be a life changing year for me. Plan ko na kasing magwork na full time...maging teacher perhaps? Dahil this March ay matatapos ko na ang education units ko. And I know, magiging madalang na ang maisusulat ko kapag nagwork na ako. So maybe, hindi muna ako magstart ng mga bagong projects this year. But...who knows? :D

Pero may mga writing plans pa rin ako. Haha! Sana lang talaga maggawa ko sila.

Series:

The Last Will Series Book 4 and 5

My Third single series for PHR. Hmmm... last year ko pa talaga gusto tapusin ito, eh. Pero tinamad ako! Haha! But anyway, book 4 and 5 na lang naman. Feeling ko, matatapos ko rin siya for the first quarter of the year. Balak ko na simulan ang book 4 this month.

The Present (collaboration series)

Wala pa akong plot! Haha! Buti na lang, di pa sila nagsisimula. :P

BSU Files (collaboration series)

This is from our collaboration trilogy, An Online Romance. Hindi ko lang sure kung masisimulan talaga namin ito ngayong taon.

To Infinitea and Beyond Series

Seryoso, hindi ko alam kung paano ko tatapusin ang series na ito! Haha! Pero gusto ko na siyang matapos.

Independent Novels

More Than A Fairy Tale

Alladin and Rapunzel stories. Ali was said on my More Than A Fairy Tale: Part of your World book. Si Rapunzel naman ay ang nawawalang kapatid ni Ali. :P

The Unwanted Bride

This is a story dedicated for a dear reader. Sequel ito ng sa ngayon ay for evaluation MS ko na The Unsuitable Bride.

Precious Blooms book

Sana, palarin. hehe! Kasi wala na akong young feels, guys!


A not so sure series...but i am thinking about lately. Wedlocked series --- a mini series about wed couple....and their struggles. I'm a sucker of these stories!

Okay, Lord, wish ko po na maggawa ko nga sila. Hehehe..

xx

Cady

Another Dream Come True!

2015 had been the hardest year for me. My mom died, my dog died, my biggest crushes have been married and engaged! (yeah, this sucks too! haha) I've got sick for a lot of days, back pains, I've open doors with someone (it's hard for me because it seems like I betrayed my mom for that) nasira ko ang kotse, umako ng maraming responsibilidad and one of also the hardest, I've discovered I was betrayed by my most trusted friend. Kaya napansin niyo ba? I didn't do a year-end special blog post na anually ko ginagawa. Hindi ko kaya. Hindi ko na gustong balikan ang tungkol sa nangyari sa 2015 ko. Lahat lang ng naalala ko ay sakit.

So, I said to myself, I am still lucky. I survived it, though may mga times talaga na gustong-gusto ko ng sumuko. There are voices inside my head that saying I won't make it. I'm deeply sad, depressed. I'm in deep shit. Minsan nga, feeling ko baliw na ako dahil umiiyak na lang ako basta. Napaka-sensitive ko rin sa napakaraming bagay. I'm so not myself and because of that, I know I am not going to hit my goal.

When my mom is still alive, I asked her to give me year 2015. `Wag niya muna akong i-pressure na magtrabaho. May gusto kasi akong tuparin na pangarap at iyon nga ay ang maging prolific writer. Na-feel ko kasi nung 2014 na kaya ko pala. Hindi ko lang naggawa nung 2014 kasi almost half of that year is nag-aaral pa rin ako. Pinagtawanan lang niya ako when I said I want to be one. Hindi ko raw kaya. You see, I love my mom but there's just something in her na palagi akong dina-down. She doesn't support me the way others support me. Minsan nga, tuwang-tuwa ako na binalita na may approved manuscript ako, ang sagot niya sa akin ay "Wala na sigurong nagpapasa ng MS sa PHR kaya in-approve ang manuscript mo," that should be a joke pero dinibdib ko yun. Kasi di ba, Mommy ko siya. Dapat natutuwa siya, hindi yung ganoon ang mga sinasabi niya. My brother doesn't want me also to pursue the job. Pero gusto ko silang bigyan ng reason para masabi na kaya ko rin naman na mabuhay rito.

Pero `yun na nga, 2015 is a hard year for me. Hindi na ako umasa dahil sa mga naging struggles ko ngayong taon. And I even got a three returned manuscripts! Akala ko magaling na ako pero na-reject-an pa ako. HAHAHA! Ang kapal ko ba? Pero sa totoo lang, malakas na kasi ang confidence ko since madalas diretso approved na MS ko. Pero shit lang talaga... hahaha! Kaya isa rin yan sa mga nagpasira sa taon ko at nawalan na rin ako ng pag-asa na ma-hit ko ang goal.

January 12, I prayed na sana ibalik naman ang top 10 sa most prolific. Sabi ko, ma-recognize lang, masaya na ako. So noong sinabi na ang announcement na may top 10, sobrang lakas ng kabog ng puso ko. Noong tinawag si Ate Andie, sabi ko sa sarili ko, shit kasama ako!!!! Hahaha! Alam ko kasi na mas mataas ang naproduce kong MS kaysa sa kanya. Then yun nga, masaya na ako na kasama na ako sa top 10. Medyo huli pa ako na tinawag, nakikipag-congrats at nagsisimula na rin na magtanungan kung ilan ga ang naggawa na MS noong taon kaya medyo wala sa announcement ang isip ko. Isa pa, alam ko naman na si Luna na yung makakuha sa puwesto na inaasam ko (2nd runner up, DREAM KO NA YUN) Tanggap ko na `yun. Masaya na nga kasi ako na kasama sa top 10. Then nung in-announce yung number ng MS na naggawa nung 2nd runner, I was like, shit, puwede yata na ako yun, ah! Then `di pa medyo nagsisink in sa akin na... WAAH, ako nga! Haha!

Sa totoo lang, medyo nahirapan talaga ako na i-sink in sa utak ko na nakuha ko yung pinapangarap ko na position. Hindi ko na nga kasi inaasahan eh. Consistent ang top 1 at top 2 so ang pinag-aagawan na lang talaga ay yung pang-top 3. But God gave me a miracle, nakuha ko ang inaasam ko na posisyon.

My heart is so shock when I received the plaque and the flowers. Sa totoo lang, mukha talaga akong pera pero wala...wala sa isip ko noon `yung cash na napanalunan. Kung hindi pa ako tinanong pagkaupo ko kung magkano raw, hindi pa magsisink-in sa utak ko na may cash award nga pala iyon. Haha! I'm just so happy and contented about the plaque...and the flowers. Haha! It was my first time to receive that kind of beautiful flowers. Sabi ko pa nga nung nahawakan ko, "Paano po ba hawakan ang flowers?" Haha. I'm just so overwhelmed. Pangarap ko lang dati na magkaroon ng isang published book and I produce more than I've dream for. Na-recognize pa ako ng top romance publishing house in the Philippines.

Haay, I know it's been almost a week since the incident happened but still, naroroon pa rin ang feeling ng happiness. Ang hirap maka-moved on! He-he! Isa pa pala, last year, naalala ko pa nung Christmas party, sa isip ko ay nangarap na ako noon na gusto ko maging prolific. Pero kung mapapanalunan ko man `yung cash award, ipanglilibre ko lang yun sa lahat. Haha! Eh, wala, eh. Wala yung mga BFF ko in writing sa event. Haha! At saka nagastos ko yung pangbayad ko for participation fee and well, gogora rin kami ng friends ko sa Clark sa Valentines. So doon lang napunta yung award ko. Haha! And some, treat to the family. :D

But anyway, 2016 should be my life changing year for me...so siguro, hindi ko na i-aim na maging prolific writer ulit. Siguro kahit sa top 10 na lang. Hehe! Eh kasi, balak ko na magwork this year. I think its time na since I'm done with the dream and I'm done with my teaching proficiency certificate. Pero...wag naman sana akong manghina sa sweldo ng teacher kaysa sa sweldo ng writer. Pero...what I love about my award is that mukhang napabago ko ang isip ni Kuya at ng family ko. Magsulat na lang daw ako! Hahaha! OMG, that's what I want to hear from them... but maybe, I'll try to have some experience so....I am going to think. Sabi naman nila, kung gusto ko, wag daw muna. Magboard na lang daw muna ako. Hmmm... I think its a good plan though. Parang hindi ko pa rin kasi yata kayang bitawan ang pagsusulat.


xx

Cady

12 wishes for Christmas...

12 wishes for Christmas...

1. To be with Mommy.

2. To be with Mommy.

3. To be with Mommy.

4. To be with Mommy...and Daddy.

5. Boyfriend.

6. Books.

7. Lipstick.

8. Approved manuscripts.

9. Approved manuscripts.

10. Books.

11. To be with Mommy.

12. To be with Mommy.

Dear Santa, I want all of it... but want is different from need, ayt? Can you please even just fulfill my needs?

Okay?

All right.

Needs in the wish list:

Wish number 1, 2, 3, 4, 11 and 12.

xx

Cady

This could be the end of EVERYTHING...

"This could be the end of everything..."

`Yan ang isa sa mga lyrics ng kanta kung saan ko kinuha ang title ng latest approved MS ko. Ay teka, may binago pala ako sa isang word. Basta, noong narinig ko siya, sabi ko, ito na lang siguro ang title... Not knowing na gagawin ko pala na sign ang MS na ito kung "it could be the end of everything" na nga ba sa tanging bagay, well not really "tangi" pero pinakanakakapagsaya na lamang sa akin ngayon---which is writing.

You see, nang mawala si Mommy, feeling ko ang laki ng nawala sa akin. I do have major rough times in this 2nd quarter of the year. Pinakamasamang panahon sa entire life ko. Bukod kasi sa nawala siya, na-engage yung dalawang major crush ko, nagkasakit rin ako. Hindi yata ako nawalan ng sakit for a month. Inuubo ako, nilalagnat, nanakit ang tenga ko (which is hula ko nagsimula lahat dahil sa lintek na pagpasok ng tubig sa tainga ko) at ang pinakamatindi, nawalan ako ng boses ng almost 1 week.

Dahil sa mga nangyari, I feel so lost. Feeling ko, hindi na rin ako pinapakinggan ni God. I don't know how to be happy anymore. Then you see, nagkaproblema pa ako sa career ko rin in the 2nd quarter nga. I got a basher (not really pero ganoon yung feeling ko doon) then nagkaroon ako ng returned MS. I really feel so down. Kakagaling ko lamang noon mula sa pagkawala ko ng boses then problema na naman. I lose hope. Sai ko sa sarili ko, baka kaya ganito dahil mali na ako ng pinupuntahan. Baka kaya kinuha na sa akin si Mommy ay dahil kailangan ko ng umalis sa bagay na minamahal ko. Kailangan ko na ng new life.

Then there's this MS nga. Ang MS na ito ay ang pinakaunang MS na sinulat ko after mawala ni Mommy. Sabi ko sa sarili ko, ito ang kukuhanin ko na sign. Sa isip-isip ko kasi, baka mamaya sa pagkawala niya, I lost the magic in me (charot). Hindi na ako makakapagsulat muli. Feeling ko kasi talaga minsan, wala ng saysay ang buhay ko. Wala na akong kuwenta. Dumating na nga ako sa punto na tinatanong ko ang sarili ko na ano ba ang purpose ko sa buhay? sa mundo? So this MS is my last straw.

Kapag approved, tuloy ang pagsusulat. Kapag revised, mag-iisip-isip pa rin. Kapag returned, bahala na! maghahanap na talaga ako ng trabaho. --- Yan ang mga signs ko sa MS na ito. And fortunately, it is approved!

Todo dasal pa ako nang makita ko ang email. Hindi ko siya binuksan sa phone though nag-notify na talaga. Inantay ko na magbukas laptop ko at makapag-imis ako ng kinainan ko. Nagdasal pa ako bago ko i-open yung email...asking Lord na ibigay niyo na po sa akin ito. Alam ko naman kasi sa sarili ko na hindi ko pa rin kayang iwan ang pagsusulat. Not now na nag-aaral pa ulit ako. Hindi ko alam kung kaya kong pagsabayin.

So Lord, thank you so much for answering my prayer. Totoo nga yung God wants to know ko kahapon. ASK FOR HELP. I did ask for help this time and you answer me in a positive way. Thank you so much!!! Thank you for telling me that this is not yet the end of everything... :)


xx

Cady

Dear Self

Dear Self,

Don't give up. Stay strong. These are just rough times---a long rough times. You'll soon find happiness....and if you did, you'll just laugh on these damned moments.

Love,

Self.

Shattered

Matagal ko ng pinaghandaan ang panahon na ito. Fourth year high school ako ay nagsimula na akong lumabas nang mag-isa lang ako. Natuto akong manood ng sine na mag-isa, kumain nang mag-isa, mag-mall nang mag-isa, dahil alam ko na sooner, darating ang panahon na magiging mag-isa na lang ako.

It happened now.

Matagal ko ng pinaghandaan ito. Palagi mo na rin naman sinasabi. Pero pagkatapos ng mga taon, hindi pa rin pala ako talagang handa. Minsan sinasabi ko sa sarili ko na kaya ko na siguro. Graduate na nga ako ng college eh. Kumikita na rin in a way.

But no.

I need you. I still need you. Kahit sa kabila ng kapansanan mo, you're still have a big worth, Mommy. Kahit madalas na huli ka na, you still know a lot of things. Minsan hirap ka na masabi pero alam mo pa rin. I still needed those informations.

I still need your presence. Your hugs. Your supports. I need someone to lean on. I need someone to hug whenever I'm stressed. To talk whenever I'm pissed. Kailangan ko pa rin ng kalokohan. Kailangan ko pa rin ng taong gigising sa akin, magsasabing kailangan ko ng kumain, maligo at matulog.

And most of all, I still need your warmth. Ikaw yung nag-iisang tao na kapag niyayakap ko, nararamdaman ko iyong init. The warmth. You make me calm and feel safe everytime....

I still need your guidance.

I still need you in my life.

I feel shattered now you're not here anymore.

I love you and I'm going to miss you forever.

Happy Mother's Day.

Boyfriend Vs Career

Palagi kong sinasabi at hinihiling na sana... dumating na siya. Sana dumating na si The One. Sana magka-boyfriend na ako. Pero feeling ko, ako naman ang may problema.

Last year, nagparamdam sa akin ang ex bf ko... and he was like.. magkabalikan daw kami. Dahil college pa ako noon, umayaw ako. Gusto ko kasi magseryoso noong college. Charot. Basta ang sabi ko noon, hindi na muna ako mag-BF. Sapat na ang kalokohan at kalandian ko noong HS.

Then ngayon,,.. nagpaparamdam muli siya. Medyo nagulo ako. Siyempre, para sa akin, okay na. Tapos na ako ng college. Pero feeling ko, nagulo ako. Ayaw ko ng nagugulo ako. Hindi ako makapagsulat.

Nag-iisip ako kagabi. Iniisip ko siya. Okay naman, natuwa naman ako. Sa halip nga na magtrabaho ako, in-entertain ko siya. Ang kulit niya kasi! At siguro nga...a part of me ay gusto ko rin naman na magka-BF na.

Di ko alam kung may nararamdaman pa ako sa kanya. Ewan ko, pero ang feeling ko, kaya ko lang naman talaga siya ine-entertain ay dahil gusto ko na magka-BF. Haha! Okay rin naman kasi siya. Di siya gwapo, pero mabait naman siya. Siya rin yung tipo ng maasahan sa bahay---which is dagdag sa gusto ko para sa lalaki ngayong namumuhay bahay na lang ako palagi. Gusto ko kasi yung kunwari, may nasirang gripo. Yung marunong mag-ayos, ganyan. Di kasi ganoon si Kuya eh. Tapos ung mahilig rin sa sasakyan para kapag nasira yung kotse, alam ang gagawin. Di kagaya ni Kuya! Haha! Tapos yung family namin, medyo pareho. Galing kasi siya sa family ng pulis. And my dad and grandfather is a police. Isa pa, noong high school ako, may nanghula sa akin. Ang sabi nung manghuhula, pang-anim daw yung magiging asawa ko. Nanliligaw siya sa akin that time. Tapos pang-anim siya sa magkakapatid! Iyan ang dahilan talaga kung bakit ko siya sinagot noon. Hahaha!

So yeah, siguro iniisip niyo na di ko naman talaga siya mahal kaya naguguluhan ako. Wala rin kwenta ang post ng title ko sa una kong sinabi. Pero naisip ko lang yung mga readers ko. Kapag nababalitaan ko na may BF na sila, hindi na sila nagbabasa ng pocketbook. May umamin rin sa akin na isa kong reader na ganyan. Ang dahilan niya... nakahanap na kasi ako ng totoong prince charming ko.

Paano kung kapag nagka-boyfriend ako, mas lalo na akong nabitter? Kasi paano kung hindi niya ma-meet ang expectations ko sa love? Di na ako makakapagsulat ulit pa. Saka ang BF need pa i-pamper. Mataas ang pangarap ko. Hindi ko need ng distraction. Isa pa, my work is at home. Madali akong ma-distract. Baka mamaya, imbes na magwork ako, ang isipin ko na lang ay siya. Mapo-focus sa kanya yung isip ko. Ayaw ko ng ganoon....sa ngayon. Masaydo ko mahal ang ginagawa ko at determinado ako na makamit ang aking pangarap so.... alam niyo na kung ano ang manalo.

Tanggal pa pala sa 2015 goals ang BF. Hahaha!

And anyway... di pa naman pala niya talaga ako pine-pressure. Ang sabi niya eh gusto niya na kapag nakipagrelasyon na rin naman siya, may work na siya. Nag-aantay pa siya ng results ng board kaya malamang... matagal pa yun. Isa pa, may sinasabi siya sa akin na 5 months training. Pero sinasabihan niya ako na hintayin ko siya.

???

xx

Cady

2015 Writing Plans

I have a dream I want to fulfill this 2015. Writing dream, actually. Hah! Bakit ba? Dream high nga daw, eh. At the age of 17, I already fulfilled my greatest dream at iyon nga ay ang maging writer. Pero marami pa akong gustong makamit bilang writer at iyon ay... ma-double ang manuscript na naisulat ko this year. Haha!

Isang dream come true na rin naman ang naisulat ko na manuscript this year. Kahit ako, medyo nagulat rin sa dami noon. Kaya ko palang mag-produce ng ganoon? Hehe. Isama pa na first quarter of the year, wala talaga akong naisulat kaya mas naging proud ako sa sarili ko.

Pero hindi natatapos lahat sa 2014 ang ideya... Lets have goals this year. 2015, be a good year to me, okay?

Here's my writing plans.

International Billionaires Book 6: My Italian Lover
Last book for my first ever single series. Balak ko siyang i-2 books dahil makapal ang plot ko sa kanya. Isama pa na magkaka-years later siya para na rin magkaroon ng view ang mga readers sa kung ano ng nangyari sa love life ng first five books.

Sana lang maging madali siya since gusto ko talaga ang hero ko sa last book. May inspiration rin ako sa plot ko rito at nabubuo ko na siya sa isip ko. And like Greeks, I love Italians, too. Actually, medyo nakakaintindi ako ng language nila dahil tinuturuan ako noong friend/crush ko noong high school ako na nasa Italy. Haha!

To Infinitea And Beyond Series:
Naipasa ko na ang first book ng series na ito last year. The series is about a tea shop. Yung mga taong pumupunta roon, nagtatrabaho roon at nagmamay-ari, sila ang magiging characters ko for the series. Hindi ko alam kung gaano karaming books dahil puwede naman siyang dagdagan ng dagdagan. This is supposed to be a coffee shop series---mas una ko pa nga ito naisip kaysa sa International Billionaires---pero dahil may nagsabi sa akin na may gumagawa na raw ng ganoong series, nag-isip ako ng bago. Ang pinakaayaw ko sa lahat ay ang masabihan ako na copy cat.

PS: Wholesome series ito. I mean, light romance lang.

Broken Vows Trilogy:
Kagabi ko lang naisip ang trilogy na ito. Nagpost ako sa FB na bet ko gumawa ng isang kuwento about sa mag-asawa na nagkahiwalay tapos nagkabalikan muli. Meron na akong isang plot---its actually a true story, kuwento ng buhay ng friend ko at matagal-tagal ko na rin siyang gustong isulat. Pero naisip ko...gusto ko ng medyo maraming ganoong klase ng kuwento. May naisip ako bigla kagabi na pampadagdag at nag-decide na gawin siyang trilogy.

It is about three brothers---whose marriage are kind of doomed? LOL. Well, yung dalawa, marriage. Yung isa, dating relationship lang.

Hopefully, mapanagutan ko talaga ito.

Red Room: Business And Pleasure
Gah! Why are you looking at me like that?! HAHAHA!

Last year ko pa talaga gustong isulat ang kuwento na ito. Nasimulan ko na siya, actually... Buo na rin ang plot sa isip ko. Pero di ko siya makayang isulat dahil.... gosh! BOLD words. I can't...STILL. Hahahaha! Hindi pa ako ready but hopefully, this year, maggawa ko. Ipinagpaalam ko pa ito kay HIM dati. Hahaha!


Alpha Males Series:
From the word itself... ALPHA! Love those kind of heroes. Ito ang nagagawa ng Harlequin sa akin. Pero di ko sure kung masisimulan ko talaga ito this year.

Independent Novels:
I'm yet to decide what independent novels to do. Wala ako masyadong maisip. Isa lang pala. Yung story na inspired sa August Rush with a twist! :P

Another one pala, yung More Than A Fairy Tale ko na isa. Kuwento siya ni Cinderella. Doon kasi sa una kong MTAFT, lumabas siya. Friend siya ni Phillip. Haha! Gusto ko siyang gawan ng kuwento.

---


That's all for now. Ipagdasal niyo ako na sana maggawa ko nga siya this year. And hopefully, madagdagan pa. :D

xx

Cady

2014 Highlights

Simula nang gawin ko ang blog na ito, I always make sure na mayroon akong blog post before the year ends. Madalas pag-reminisce ng mga nangyari the whole year o `di kaya ay ang mga plano ko for next year. Palagi ako by months nag-re-reminisce pero dahil tinatamad na ako mag-reminisce by months... gawin na lang nating facebook. Wala ng all stories---just highlights!

Birthday
(January 5, 2014)

I don't think there's something special in here....bukod sa tumanda lang ako. LOL. Kidding! What I did on the start of my 20th year of existence? Dahil Sunday... I made sure I went to church. Then kaunting luto-luto at nagpunta kami sa Alabang to visit my Dad's cemetery with family. Went to visit Dad's family side, too. At kumain sa Tokyo-Tokyo (my fave restaurant). Nothing special right? Haha! But I include this on the highlights since its my birthday! :P



 Balai Isabel Brainstorming
(January 24 - 25, 2014)

 My 2nd brainstorming na in-attend-an ko sa PHR. Nakakulta ng utak `yung sa Bataan but this one, mas lalong nakulta ang utak ko. It seems like a bad memory, Muntik na akong sumuko. Charot. Na-pressure ako nang husto dito kaya ayaw ko na sana mag-details pa. But it was fun though....because after months, I met my writer friends again.


Mom's Almost A Week Hospital Confinement
(January 25 - 30, 2014)
Bad memory again. But highlights nga ito, okay? Bad and good, I still include. I have to leave the brainstorming early cause of this news. It was a very bad day for me. Na-confine si Mommy just because sa ingrown nail. WTF right? But this made me nervous a lot, too. Dito ako na-broke nang husto dahil sa laki ng bill na binayaran namin sa hospital.

OB Trip to BIR and PHR anniversary Sale
(February 4, 2014)
Good memory! First time ko lumabas sa office sa aking OJT at first time ko rin sa BIR. For more details, please visit my blogpost OJT Update

End of OJT in Toyota Motor Philippines
(March 22, 2014)

Completed my 670 hours of training in Toyota Motor Philippines. It was bitter sweet. Masaya ako na natapos ko siya at siyempre, mami-miss ko rin ang mga tao sa paligid ko. My superiors. They were really very nice to me at nakakatuwa lang na hanggang ngayon, kinakausap pa rin nila ako. And yay! They even gave me gifts that I didn't expect to have. All my service was worth it. Chos!

Signed Feasibility Papers
(April 22, 2014)

And we are done...on the hardest book ever! Halos magsisigaw yata ako noon nang matapos na namin papirmahan ang FS papers namin. We have a lot of troubled encounter in making this one. Ang matapos ang FS ay isang malaking achievement na sa akin/amin. :P








College Graduation
(April 24, 2014)

MY. MOST. AWAITED. DAY.
After so many years of studying, I finally walked in the stage to get my last diploma. May degree na rin ako sa wakas. Hindi ko pa rin makalimutan ang napakasayang feeling ng sa wakas ay makuha ko na ang diploma ko (kahit ang pangit ko sa aking grad pic, I mean---the eyes only) at lalong-lalo na ang itapon ko ang cap. Pakiramdam ko, nanalo ako ng lotto. Nakakaiyak---masaya na malungkot. Masaya dahil natapos ko na rin ang college at nakakalungkot dahil hindi na ako estudyante. Mahal na pamasahe sa jeep at bus. Nyek. Haha!

Contract Signing
(June 21, 2014)
One of my dreams is to be an exclusive writer of PHR. I made it.

Once A Princess Premiere
(August 6, 2014)

Star studded! First PHR book to turned into a movie. Invited ang mga writers at nasa premiere pa kami. With the artist. Isinama ko si Mommy dahil may libre tickets. Alam ko, nag-enjoy nang husto ang Mommy. Hindi inubo, eh. Nag-enjoy rin naman ako. Lalo na sa pakiramdam na katabi mo lang ang mga artista! Yay! I got to meet a lot of Filipino actors and actresses. And most especially, Miss Gretchen Barretto. I am really stunned to see her in person. Mangiyak-ngiyak ako noon kasi gustong-gusto ko siya. Stalker kasi ako sa IG :P And got to see one of my Filipino actor crush, JC de Vera. Di lang nakapagpa-picture. Sayang :P

CSC Passer
For more details: CSC Passer

Christmas
(December 25, 2014 and onwards)

Time to give back because I have so many blessings this year. Gift giving. Lahat yata ng family ko, binigyan ko ng gift. Went to Church, too. Na-complete ko rin pala ang Simbang Gabi. Together with my Mom. Great day!

I also have a year end/christmas party with my college friends. What to expect? Always a blast when I am with them! xx



---
Indeed, 2014 is a great year for me. Puwede ko siya na mai-categorize na best year so far for me. Unlike, 2013---I can't say I just survived the year. This year, I can say that I don't just survived. I ENJOYED this year so much! Why? Bukod sa good memories, I also did what I really want in my life since I was young---TO BE A WRITER---and not just a writer. A FULL TIME WRITER. I also happened to triple the number of manuscripts I have last year. Maaaring pagsisihan ko man sa huli ang decisions na ginawa ko this year, pero magagawa ko ba talaga na pagsisihan? Masaya ako sa ginagawa ko. Hindi dapat pinagsisihan ang mga ganitong bagay.

Thank you 2014. Cheers and welcome 2015. Be better than my this year, pretty please?

xx
Cady

CSC passer

Thank you Lord God for this another achievement.

----

I don't believe much in myself. Ilang beses na akong nabigo at madalas na wala na akong bilib sa sarili ko dahil doon. Hindi ko rin ma-categorize ang sarili ko as matalino---madalas na nasasabi ko na madiskarte lang talaga ako. I got good grades in college. Pero marami pa rin akong takot dahil alam ko, magaling lang talaga ako mangopya kaya ako nagkaroon ng mga matataas na marka. Chos! Kind of true story yan. LOL

I tried to take the Civil Service exam together with my best friend. Medyo pressured pa ako dahil matalino itong friend ko. Naiisip ko, paano kapag pumasa siya tapos ako hindi? Nakakahiya. I will admit, nag-aral naman ako. Two days before the exam, binabasa ko yung mga reviewer online na nakita ko. Sabi kasi noong classmate ko dati na nagtake, nakita daw niya dati sa internet yung sagot sa exam kaya naisip ko, baka ito rin ang lumabas. Well, isang malaking kalokohan! Isang question lang mula sa reviewer na yun ang lumabas sa exam! Pareho naming inaral ng friend ko yung reviewer na yun kaya nasigurado ko rin. Yun rin kasi ang sinabi niya sa akin pagkatapos.

Anyway, natakot talaga ako ng araw na yun. Before that day, may videoke sa kapitbahay namin. (Alam na, lalong nahirapan makapagreview) I also have a different sleeping schedule. I sleep at around 2 am. The exam will be at 7am at yung lugar ng examination, nasa dulo pa ng Batangas. So I had to wake up early. Sinubukan ko na matulog ng maaga. Awa ng Diyos, nakatulog ako ng 1am. At naggising ng 2am. Saklap `di ba? I only had an hour of sleep before the exam kaya naman alam ko, I will mess up. Ilang beses rin akong nagulo dahil nagkamali pa ako ng thumbmark! I know the looks of the people around me then---iniisip nila na ang bobo ko naman. Siguro pati na rin yung mga teachers na nagproctor. So I'm slowly losing confidence while having the exam.... lalo na nang pahirap nang pahirap `yung questions!

Math----fine, I admit okay naman siya. KUNG. may calculator. Alam ko kung paano kukuhanin ang sagot for most of the numbers---yet, nahihirapan akong mag-compute manually. Hello? Accounting student ako. Best friend namin ang calculator. Ultimo 1+1, dahil sanay kami na may calculator, kina-calcu rin namin. Isama pa na bobo talaga ako sa division. I can't divide manually, lalo na `yung may remainder. Hah! Thank you na lang talaga sa gumawa ng calculator.

English---context clues. Yan ang pinaghugutan ko ng lakas! Pero out of this world (para sa akin) yung mga words. Kaya nanghula na rin ako nang nanghula. Tip: Kapag hindi na talaga alam, manghula na lang.

Current News---hindi ko alam kung paano ako naka-survive.... >_<

Nang matapos ako sa exam, hinalikan ko yung paper ko at sinabi kong... "God, I did my best naman po. You'll make the rest na po."

To make the story short, hindi ko talaga alam kung paano ako naka-survive. I have a lot of unsure answers in the exam. Ang unang word ko nga noong magkita kami ng friend ko after----hindi na ako umaasa. Siya naman ay "takte, ang hirap." Tapos noong nagpalitan kami ng sagot sa ilang tanong, magkaiba yung sagot namin. Lalo na akong kinabahan kaya noong magkikita pa sana kami the next day na kami lang dalawa, tumanggi na ako. Ayaw ko ng pag-usapan yung exam.

Mahirap talaga yung exam. Most are general knowledge. Kapag tinatanong ako ng lahat kung kumusta daw.... "No comment at don't hope" ang sagot ko. But I'm so happy I survived! I passed for just one take! Pero nakaka-pressure rin. Gusto na kasi nila ako na magwork na sa government. LOL. But seriously, back up ko lang ang exam. Considering my achievement lang. I still don't have plans to work... yet. Isama pa na gusto ko rin patigilin sa pagyayabang ang kuya ko. One-taker kasi siya at pareho kami ng history noong kumuha siya ng exam. But lucklily, nakapasa ako. Happy rin siya kasi doon pala sa opisina nila (PS: My brother is working for the govt) ay walang nakapasa. Pati rin daw doon sa buong munisipyo. So waaah! May dala siyang McDo pagkauwi. Alam ko, kahit ganoon si Kuya, feeling proud `yun sa akin :P

I'm happy...yet not really that happy dahil marami akong kakilala na hindi nakapasa. PS: Nakapasa rin pala yung friend ko. Iba ang tinutukoy ko dito. Pero `di ko naman kailangang ma-guilty di ba? Its my work. Its my achievement. Ako mismo ang gumawa noon kaya bakit ako ma-guilty na hindi nakapasa ang iba? Yay!

Anyway, just thanking God for this blessing and sharing my experience though.

xx
Cady

Everything happens for a reason

Hooray! I'm here for some good news. Finally, the third book of my trilogy was already approved!

Remember one of my recent posts? Yep. Na-returned lang naman siya noong una. Saklap `di ba? I was in pain, too. For weeks, hindi ako makapagsulat nang maayos. Dinamdam ko talaga `yun kaya feeling ko, sobrang tagal kong inayos ang manuscript na `yun bago ko pinasa. Ahmm, more than a week---bakit? Naging two books rin kasi siya.

Okay---that goes my "everything happens for a reason" title in this post. Yes---I felt pain, I was hurt when my manuscript got returned. Pero siguro, iyon `yung daan ni God na bukod sa mag-improve ako, iyon rin ang daan ko para naman talagang mag-innovate ako. Hala, ano daw? Chos. Because na-returned ang manuscript ko, naggawa kong makapagsulat ng two-books manuscript.

It wasn't my plan though. Alam ko lang na hahaba `yung book but not on the two-books type na. I remember I went to the office na scared pa ako dahil nahihiya talaga ako sa reader ko. Nagkausap kami ng sandali and she told me na gawin ko raw two books kasi. Napakunot-noo lang ako noon. Sinabi ko pa na `di naman po siguro aabot ng ganoon. Baka mga 160 pages lang since meron na ganoon ngayon sa PHR.

Pero my writer friend---si Ate Karen, sinabihan niya ako na i-two books ko nga raw kasi wala naman daw ata dagdag na bayad kapag 160 pages. Kung may dagdag man, maliit lang daw `yun. Pero determinado ako noon na di ko talaga gagawin na two books yung libro. Masyado na akong pinahihirapan, tapos patatagalin ko pa? Hindi ako baliw. Pero nabaliw ako dahil naggising na lang ako isang araw at may naisip na paraan para pahabain pa siya lalo....

Then I did it. At approve na siya ngayon.

Actually, `di pa rin talaga ako makapaniwala. Marami akong idinagdag---malakas ang pakiramdam ko na sa dami, may na-miss pa rin ako. Sobrang komplikado ng plot na `yun dahil may mystery sa kuwento. May killer, may crime. Mayroon din pang-medical. May mga liblib na isla concept pa. Haay, saan ba kita napulot? Light lang ang comfort zone ko pero dumating ako sa ganitong punto. Chos. Kaya naman nang nag-text sila sa akin last Thursday, telling me na naipadala na daw sa email noong Monday pa yung result, sobrang kinabahan ako. Wala akong natatanggap. Sobrang tense rin ako noon. Kumakain pa naman ako ng almusal, `di na ako nakakain nang matino. Binuhay ko laptop ko kahit na ba nakita ko na pinadala na ulit sa email yung result. Nag-notif kasi sa phone ko. Ginawa ko iyon nagkaroon ako ng pamahiin na masamang tumingin ng feedback sa cellphone. LOL (Yes, sobrang mapamahiin ko sa pagsusulat, nagbuking na ako ng isa) Ganoon kasi `yung nangyari sa akin last time. Hahaha! So I thought...mangyayari muli.

Nanginginig-nginig pa ako dahil ang bagal ng laptop ko mag-sign in sa Yahoo. Tapos double send pa yung email. Ang isip ko pa rin pala noong una---either returned or revised lang `yun. Kasi naman, bakit kailangan pang i-email kung naggawa na rin naman akong i-text? Kung approved `yun, sana sinabi na sa text...

Kaya laking gulat ko na... WAPAK! Approved!!!

Pagkatapos ma-returned, ni-revise ko at na-approve agad! Sobrang nakaka.... Haay! One of the best days in my writing life talaga yun. Di ko kasi siya expected kasi sobrang nagduda talaga ako sa sarili ko simula nang ma-returned `yun. Na-down ako. Nawala `yung confidence ko. Hirap na hirap akong magsulat muli dahil palagi kong naiisip `yun. (Pero I'm back in normal na rin naman ngayon bago ko pa mareceive `yung feedback)

Kaya thank you Lord. Alam kong plinano niya ang lahat para matuto ako at mag-improve. Iyon ang reason niyo kung bakit ginawa niyo iyon dati sa akin. Suportado niyo po talaga ako `no? Alam niyo kasi na parang paghinga ko ang pagsusulat....hindi ako mabubuhay ng wala ito.

Sana lang maintindihan na rin nila yun soon....


xx

Cady

What's right?

Okay, this shouldn't be the post that I'm going to make when I checked my blogger account and decided to make the post I have been thinking for two nights already. Pero dahil sa dalawang karanasan ko ngayong araw... I ended up writing this post.

Ano `yung dalawang experience na `yun?

1. I met with two of my highschool best friends today. Naalala ko pa last time na nagkita kami, around July yata, naglolokohan kami at sinasabing "unemployed" kaming lahat. Hahaha. At ngayon, one of them would have her flight tomorrow in Singapore kaya nagkaroon kami ng farewell meeting kumbaga.

It sad knowing that she would be away for us in two years. Although parang once a year na lang din naman kami nagkikita noong college, parang iba pa rin `yung feeling na sobrang layo niya na sa `yo na kapag weekends at gusto mo siyang yayain, di mo na siya mayaya. Pero while I was left alone because they need to leave na since its getting late at kailangan niya pang mag-ayos at magpaalam ng ayos sa pamilya niya this night at ako naman ay inaantay ang Kuya ko na susundo sa akin sa coffee shop kung saan kami nagkita-kita, napagtanto ko na... bakit parang napapag-iwanan na yata ako.

Okay---not really. My other best friend still doesn't have a job. Yet, magmamasteral siya next sem so she was already building her future. And what about me? I'm still in the path that I was enjoying but well, not really practical.

2. Nabasa ko lang naman ang blog ni MR and yay... we're just feeling the same way. http://someonelikeruth.blogspot.com/2014/08/college-graduate-blues.html Yan ang blogpost niya at lahat ng sinabi niya diyan, nararamdaman ko.


Alam mo `yung feeling na noong college ka, wala ka ng bukang bibig na sana maka-graduate na ako. But no! Pinagsisihan ko ang lahat ng ito nang magsimula nang mag-work ang mga classmate ko. Not that I am having trouble finding work because I think that work was having trouble to  pursue me. Hahaha! Can you believe? Minsan hindi ako nag-apply pero ang dami kong natatanggap na "for interview" messages and sometimes, I even received a call. Hindi lang basta-bastang company yung iba but they are all declined.

Fine---I'll admit na naghanap ako ng work when I graduated from college. Oh and I did my first real job interview the day before graduation. Actually, feeling ko, dito ko talaga na-realize na wag muna mag-work. Why? My first interview was from Toyota Alabang. At noon ko lang nalaman na kapag dealer pala, may Saturday work. Allergic ako sa Saturday stress kaya parang nanlumo ako noon na kahit tinawagan nila ako for a second interview, nag-decline ako. Napag-isip-isip ko ang future ko on my bus ride going home that time. Ewan ko ba, sobrang na-pressure yata ako ng time na `yun at naghanap ako ng work, naging determined mag-jobstreet and so on. Pero lahat ng na-receive kong for interviews, I declined after that. Dahil iniisip ko pa lang na magwowork ako regularly, naiiyak na ako.

So I decided to just rest and go on with my real plans---ang hindi muna mag regular work. I am writing and it seems good for me. Okay, matagal ang feedback at ibig sabihin lang ay matagal ang pera pero never akong nabobored ako sa ginagawa ko which most people are asking to me. Pero ano ba ang masasabi ko? I am happy with what I am doing. And can you believe? I have wrote 13 manuscripts since I started in May so in few months time, kapag na-approve ang ilan ko pang pending at to be submitted na MS---I'm going to have a salary raise. So money is not really a problem for me...

Pero... my course is really different with the job I have right now. Siguro nga ay may kinikita ako pero ano? Feeling ko, ang baba ng tingin sa akin ng mga tao. Ang akala nga yata ng iba ay nahihirapan akong makahanap since nasa bahay lang naman ako. Nakakainis nga rin na may nagsabi sa akin na "Sana `di ka na nag-college kung ganyan din lang naman ang work na babagsakan mo". Sinong hindi matutuwa noon `di ba? But I am enjoying what I am doing. I'm enjoying everything being a writer kahit na ba kailangang sobrang haba talaga ng patience mo. Hahahaha! But what I can do? I am also doing this para naman sa Mommy ko. Kapag nag-work ako, paniguradong mahihirapan na naman siya kasi wala na siyang mauutusan kapag wala na ako sa bahay.

Haay, ang hirap mag-decide. Kung estudyante na lang sana ako.... Hindi na mahirap maggawa ng excuses.

xx

Cady

Masakit pa rin pala.

So this post was about sadness again.

Today. I received the feedback of my last month submitted manuscript and unfortunately it was returned. Returned. After almost two years, ngayon na lang muli ako nagkaroon ng feedback na ganito. And what hurts the most, the book was under my latest trilogy. The last book actually.

Noong makita ko na may nag-email sa akin about doon, parang balewala na sa akin. I was expecting it though. Nang makita kong naka-attached siya, sa isip-isip ko, revised ito. That what happens on my 2nd book. Naka-document lang ang feedback. Kaunting revision lang `yun, actually. Then today... I didn't expected it. Hindi ko nga agad binasa yung pinaka-feedback dahil nasa isip ko nga, revision. Tinignan ko lang muna kung gaano kahaba and then...make it to the top. And saw it. </3

I am used to returned manuscripts when I was just starting. Marami akong na-returned na MS. Dati parang okay lang kasi sa isip-isip ko, it was a way to teach me for my mistakes. Tapos ngayon, na nasanay na akong hindi nagkakaroon, it felt like my whole world shattered. Dumami ang pangamba sa puso ko for my submitted manuscripts. Nag-doubt ako sa sarili ko kung kaya ko pa ba, kung itutuloy ko pa ba ang pagsusulat.

And I almost cry. Ang sakit lang. May option to revise naman which I really intend to do. Feeling ko kasi, naging marami lang ako pagkukulang sa pag-e-establish. Although yung iba doon, nailagay ko naman talaga. Siguro hindi nga lang siya gaanong na-establish kaya hindi kapani-paniwala. May pagka-action mystery kasi yung novel na yun. My first time to try though which the techie stuffs, na-inspired naman ako sa novel na Mata sa Dilim. Nag-enjoy rin ako sa pagsusulat kaya hindi puwedeng hindi ko siya babaguhin. (At tinatamad rin ako actually gumawa ng bago. Hehe)

(At naiiyak ulit ako ngayon) Haay. Madalas na talaga akong nagdududa sa writer self ko. Kapag nagpatuloy pa itong mga ganito, sign na. Sign na talaga na itigil ko ang pagsusulat at maghanap na ng trabaho.

Which I would just think....parang nabibiyak na agad ang puso ko.


xx

Cady Lorenzana

Mature...

I'm back! Chos. This is a writing post anyway. Okay---correct that, writing rant.
n
Hanggang ngayon, ayaw ko pa magtrabaho. Ayaw ko kasi mawala ang focus ko sa pagsusulat. Not yet. Not now. I am still enjoying at pakiramdam ko kapag nagtrabaho ako ngayon, mawawala na ako sa mundo ng pagsusulat just like what happened when I have my training in Toyota. Totally, wala talaga ako naisulat sa buong OJT days ko so I feel that when I work full time now using my degree, hindi ko na magagawang magsulat muli.

Wala pa naman akong problem sa ngayon. Actually, nakakatuwa nga dahil feeling ko every week ako nakakapagsulat ng bagong MS. Kung tutuusin, kung `di lang talaga matagal ang suweldo, mas malaki ang kinikita ko sa mga friends ko na ngayon ay nagwowork na. And the fact that I also love what I am doing. Nasa bahay lang ako. Natutulungan ko pa ang Mommy ko. I have my own work time, I have my own rules.

Pero `di ko maiwasang punahin naman ang sinusulat ko ngayon. Dahil ba sa graduate na ako kaya nagiging ganito ang takbo ng utak ko? Dahil napapabasa na rin ako ng ero? O sadya lang talagang ngayon ko lang na-discover ang malaswa kong pag-iisip? He-he. Feeling ko lang naman, nagma-mature na ako. If you have read my last posts... I do bed scenes na. At itong ginagawa ko ngayon `di naman talaga siya ganito ka ano... you know.. hehe. Pero napapadami ang seduction parts.

I think that I am getting out of my comfort zone. Lumalabas na ako sa mundo ng playboy. Nasa era na ako ng mga aroganteng hero. Yeah, kind of arrogant ang mga lalaki ko sa bago kong trilogy. At pati na rin sa bago kong MS na sinusulat ngayon. At sa sobrang pagka-arogante niya, pakiramdam ko, ang bigat bigat na ng dibdib ko. Bukod kasi sa pagiging arogante ay galit rin siya. Ang hirap pala palambutin ng puso ng ganito. Ahehe.

Anyway, sa ngayon ay ito pa lang naman ang masasabi kong problema. Plus nahihilig rin ako sa medyo drama kaya siguro ganito ang nararamdaman ko. Try ko nga magsulat ng light stories muli next time. Iyong tipong rom com rin. Nami-miss ko na ang ganoong tinig ni Cady... Hehe. Sana soon. After my another translation siguro.

PS: And please pray for that, too? He-he. Kaya siguro naging ganito ang MS ko ngayon dahil sa trinanslate ko na yun.


xx

Cady

Desire

Good... midnight! He-he. Halos kakatapos ko lang i-edit ang "desire" MS ko. I call it my desire MS dahil sa rated SPG na content nito at ang desire ko rin na makagawa nang ganitong klase ng manuscript. Akala ko talaga noong una, mahihirapan akong gawin ang MS na ito pero hindi naman. Keri lang. Natuwa pa nga ako sa mga "Ahmmm..." scenes kumpara sa mga mushy scenes. Hahaha. Kahit napapa-face palm ako, na-satisfy naman ako sa ginawa ko.

So far, ito pa lang ang masasabi kong "wild" novel na naggawa ko. And so far, they are my most loved characters. I love them both! Minsan lang ako ma-in love sa characters ko and mostly ay sa lalaki ako nai-in love palagi. But I love my heroine here, too! First time ko nga yata na magustuhan ang heroine ko. Yung hindi ako naiinis ba sa kanya. Hehe. And I am satisfied with what I have done...

Gusto ko sanang magkuwento tungkol sa book na ito. Pero ayaw ko munang ipagkalat masyado dahil baka maudlot. I have a good feeling with this book pero ayaw kong makampante. Hindi lang kasi siya isa. LOL. (Psst, o may clue na!) At wala pang feedback ung isa kaya natatakot ako na baka masayang lang ang effort ko. But anyway, kung sakali man, hindi ako papayag. I love the books. I feel satisfied with them. Ipaglalaban ko sila until the end! Hahaha!

Sample? Hmmm... `Wag muna. Yung nasa FB ko na lang na scene na pinost ko ang basahin niyo. May mga maseselan kasing eksena. Hehehe... Basta its about Greek, Mistress and Sex. Habang sinusulat ko ito, feeling ko, nagsusulat na rin ako para sa Harlequin Desire... in Tagalog Version nga lang. LOL

xx

Cady
(Uy nagpost na ulit ako!)